Ιωνικός… Σαν να είναι η Ρεάλ στο Μπερναμπέου!

0

Ξέρετε ότι τις σκέψεις μου τις αποτυπώνω στις αναρτήσεις μου

Βλέποντας λοιπόν τον Γκάτσι να είναι back in business είπα μέσα μου: ” Διανύσαμε πολύ δρόμο Άννα και είμαστε ακόμα στα μισά “.
Προσέξτε, δεν μιλώ για κατακτήσεις τροπαίων αλλά αυτό, καθαυτό που έχει γίνει στην ομάδα .
Εξηγουύαι.
Η ομάδα φέτος έχει τρία μεγάλα ατού.
1) Σοβαρότητα στην διαχείριση της οποίας επιτυχίας
2) Βάθος στο ρόστερ
3) ΓΗΠΕΔΟ με δική του δυναμική.
Το πρώτο δεν θέλει ανάλυση, φαίνεται από μόνο του.
Πάμε στο δεύτερο. Όταν παίζουν όλοι για όλους στο ίδιο τέμπο, στον ίδιο ρυθμό είτε είναι “Αλφάδες” είτε είναι
“Βητάδες” και χαίρονται να παίζουν έστω και 10 λεπτά έχει γίνει δουλίτσα.
Επίσης το επίπεδο είναι διαφορετικό. Ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη ο Ελίασον δεν είναι Τάνκοβιτς.
Ο Αθανασιάδης δεν είναι Τσιντώτας. Ο Μουκουντί δεν είναι Σβάρνας.
Και τέλος το γήπεδο …Η φράση κλειδι είναι μια “παίζουν τα τσιμέντα”. Υπέροχο σπίτι μας!!! Αγαπημένη μας γωνιά που αφήνουμε μέσα της την ψυχή μας, τα πνευμόνια μας, το είναι μας.
Αν αυτή η ΑΕΚ τελειοποιήσει το παιχνίδι της (τελειώματα φάσεων, υπερβολικός αλτρουισμός κλπ) θα δούμε υπέροχα πράγματα.
Και κάτι τελευταίο (γιατί για την ΑΕΚ μπορώ να μιλάω ώρες) για το σημερινό ματς.
Πονηρό πολύ το παιχνίδι στην Νίκαια.
Μπαίνουμε και παίζουμε τον Ιωνικό σαν να είναι η Ρεάλ στο Μπερναμπέου (από θέμα ορμής και αποφασιστικότητας) Προσοχή από το πρώτο λεπτό και αυτοσυγκέντρωση.
Η φετινή ΑΕΚ με κάνει και χαμογελάω ότι και να γίνει παρακάτω…

ΥΓ Ότι γράφω ,είναι λόγια καρδιάς και λογικής. Εντελώς υποκειμενικά και ερασιτεχνικά. Για να λύσω τις απορίες μερικών…


Comments are closed.