Κάτι… διαφορετικό για την ΑΕΚ

Το πρώτο δείγμα που άφησε ο Αργύρης Γιαννίκης στο ντεμπούτο του με την ΑΕΚ ήταν αναμφισβήτητα θετικό. Ίσως όχι άριστο, αλλά για πρώτο ματς, η επίδραση του νέου προπονητή της ομάδας στο στυλ παιχνιδιού του Δικεφάλου ήταν αν μη τι άλλο εμφανής

Ο Γιαννίκης έδειξε πως ήρθε στην ΑΕΚ για να περάσει άμεσα τη δική του φιλοσοφία και να μην ακολουθήσει έστω για ένα εύλογο χρονικό διάστημα τις τακτικές των προκατόχων του όπως συμβαίνει συνήθως έως ότου προσαρμοστεί πλήρως στα νέα δεδομένα. Έχει άλλωστε την πολυτέλεια να το κάνει, πρώτον διότι πρόκειται για ένα σχεδόν ολοκαίνουριο ρόστερ και δεύτερον, γιατί η παρουσία του προηγούμενου κόουτς ήταν πάρα πολύ σύντομη ούτως ή άλλως.

Δε δέχθηκε ούτε καν να «πατήσει» στην προκαθορισμένη βασική σύνθεση που παρέτασσε η Ένωση μέχρι πρότινος, «ξεθάβοντας» αντ’ αυτού παίκτες χωρίς δευτερόλεπτο συμμετοχής έως τώρα, όπως ήταν οι Ρότα και Μήτογλου. Όλα αυτά μας δείχνουν οπωσδήποτε ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που τολμάει, που δεν φοβάται να πάρει ρίσκα. Αυτό μπορεί να είναι και καλό και κακό αλλά θα το δείξει η ιστορία.

Η εντύπωση που άφησε πάντως σε όλους ανεξαιρέτως η ΑΕΚ υπό τις οδηγίες του Ελληνογερμανού τεχνικού, είναι ότι η ομάδα θα είναι πιο γρήγορη, με περισσότερη αθλητικότητα, θα παίζει ενεργητική άμυνα και θα πιέζει ασφυκτικά με διπλά και τριπλά μαρκαρίσματα τον αντίπαλο που έχει τη μπάλα στα πόδια ώστε να εκβιάσει το λάθος. Δημιουργικά πάντως η Ένωση κόντρα στον Ατρόμητο κινήθηκε και πάλι στη μετριότητα και βασίστηκε για ακόμα μία φορά στην ατομική ικανότητα των μεσοεπιθετικών της. Αυτό βέβαια είναι κάτι που δεν «χτίζεται» από τη μία στιγμή στην άλλη και φυσικά δεν εξαρτάται μόνο από τον Γιαννίκη. Το γεγονός φερειπείν ότι η ΑΕΚ έκανε πάρα πολλές λανθασμένες μεταβιβάσεις απέναντι στους Περιστεριώτες, είναι και θέμα ποιότητας του εκάστοτε ποδοσφαιριστή.

Η δε δυναμική πίεση στον αντίπαλο είναι μεν ένας τρόπος που μεταχειρίζονται οι ισχυροί της ευρωπαϊκής ελίτ όπως είναι για παράδειγμα η Λίβερπουλ του Κλοπ, αλλά στο επίπεδο που βρίσκεται η ΑΕΚ αυτή τη στιγμή, θέλει αναμφίβολα μέτρο. Αφενός γιατί ο Δικέφαλος είναι πολλά σκαλιά κάτω σε επίπεδο αθλητικότητας, γεγονός που μπορεί να εξαντλήσει τα αποθέματα ενέργειας της ομάδας και αφετέρου, γιατί αφήνει κενά που δεν καλύπτονται εύκολα ειδικά απέναντι σε σύνολα που διαθέτουν ταχύτητα στην αντεπίθεση. Κάτι που σε ορισμένες φάσεις εκμεταλλεύτηκε χθες και ο Ατρόμητος.

Αφήνοντας πάντως όλα αυτά στην άκρη, ο Αργύρης Γιαννίκης αν μη τι άλλο, δείχνει ότι θα μας απασχολήσει αρκετά. Φέρνει κάτι διαφορετικό στην ΑΕΚ και αυτό αναμφίβολα έχει ενδιαφέρον. Το αν θα μπορέσει να κυνηγήσει πρωτάθλημα είναι προς το παρόν άγνωστο αλλά πολύ λίγο ενδιαφέρει αυτό τον κόσμο της Ένωσης που χωρίς υπερβολές έχει σιχαθεί αυτό το κάτι σαν ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα την τελευταία τριετία. Προτεραιότητα είναι και θα πρέπει πάντα να είναι η καλή μπάλα και οι τίτλοι μοιραία θα έρθουν.