Με το Συναίσθημα!

0

Κοίταξα γύρω, αναζήτησα το πλησιέστερο καλάθι για τα άχρηστα και πέταξα το μουσκεμένο χαρτομάντηλο. Ένα κιλό δάκρυ σε ένα τόσο μικρό χαρτομάντηλο

Έφευγα για τελευταία φορά από ένα μέρος, που γι’ αυτό ειδικά το μέρος θα μπορούσα να γράψω τόσες αληθινές ιστορίες, για να γεμίσω δεκαέξι τόμους. Δεν θα τους γράψω όλους με την μία. Σιγά-σιγά, να σκέφτομαι πρώτα πως θα… γαργαλίσω τα συναισθήματα, εκτός από τα δικά μου και τα δικά σας.

Μπήκα στο αυτοκίνητό μου για τον δρόμο της επιστροφής μα δεν είχα καν διανύσει 15 μέτρα. Σταμάτησα, Άνοιξη ήταν, Μάρτιος του 2010 και κοίταξα ξανά το επιβλητικό κτίριο που βρισκόταν μπροστά μου. Ρε, ονειρεύομαι; Πότε γεννήθηκε, πότε πέθανε, μα κυρίως πότε αναστήθηκε; Χαρτομάντηλα μπόλικα στο κουτί, τράβηξα μερικά και σκούπιζα το πρόσωπο. Ευτυχώς που έχω πολλές φωτογραφίες, για να τις βλέπω μέσα-μέσα, να θυμάμαι και να σχολιάζω. Δεκαοκτώ χιλιάδες φωτογραφίες σε ηλεκτρονική μορφή. Κατέβηκα πάλι κάτω, ακούμπησα στο αυτοκίνητο και με το βλέμμα απλανές, μονολόγησα… «ευτυχώς που δεν φύγαμε!».

Η συνέχεια ΕΔΩ


Comments are closed.