Μη ψάχνεις για Θεό… Θεός είναι ο ίδιος ο λαός!

0

Σε όλη την ιστορία, οι άνθρωποι νομίζουν ότι τα όποια προβλήματα αντιμετωπίζουν είναι άλυτα και γι’ αυτό δεν έχει νόημα να προσπαθήσει κανείς να τα σταματήσει. Βασικό βέβαια και κομβικό είναι η αντίληψη της αιτίας που γεννάει τα όποια προβλήματα.

Οι άνθρωποι προσεύχονται στον Θεό για ένα θαύμα, αλλά οι ίδιοι δεν κάνουν κάποια σοβαρή προσπάθεια να εξαλείψουν την αδικία, την κοινωνική ανισότητα, τον πόλεμο ή να διεκδικήσουν κρατική – κοινωνική επάρκεια για την αντιμετώπιση κάποιου λιμού, ή κάποιας επιδημίας. Τα ίδια ισχύουν και για τα μικρότερα καθημερινά θέματα. Φυσικά την ίδια στάση ηττοπάθειας παρατηρούμε και για τα θέματα του ποδοσφαίρου η πιο συγκεκριμένα της αγαπημένης μας ομάδας. Εδώ θα λέγαμε ότι τη θέση του Θεού την παίρνει ο… μεγιστάνας, οικονομικός ολιγάρχης. Όσοι υποστηρίζουν με αφορμή έναν ιό, ότι ο κόσμος του 2020 μπορεί να είναι το ίδιο πεινασμένος και άρρωστος με εκείνον του 1920, διαιωνίζουν αυτή την παμπάλαια ηττοπαθή άποψη. Υπονοούν ότι οι τεράστιες προσπάθειες που έκαναν οι άνθρωποι στη διάρκεια του 20ου αιώνα δεν κατάφεραν τίποτα και ότι η ιατρική έρευνα, οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και οι πρωτοβουλίες για την παγκόσμια ύφεση και ειρήνη ήταν όλες μάταιες. Είναι το ίδιο ανόητη άποψη με αυτή που υποστηρίζει ότι το δημοφιλέστερο παιχνίδι στον κόσμο, το ποδόσφαιρο, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους εκμεταλλευτές του. Αν είναι έτσι, ποιος ο λόγος να επενδύουμε το χρόνο και τους πόρους μας σε άλλες ιατρικές έρευνες, γιατί χιλιάδες πρωτοπόροι της εργατικής τάξης να προετοιμάζουν κόντρα σε θεούς και δαίμονες το επόμενο άλμα της ιστορίας των ανθρώπων, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο; Ίσος τελικά αυτός να είναι ο στόχος όσων καλλιεργούν την ηττοπάθεια: μια προσωρινή παύση της εξέλιξης. Στο βάθος αυτό υπονοούν, ότι ο λαός θα επιτρέψει έναν νέο μεσαίωνα.

 

Η αναγνώριση των επιτευγμάτων του παρελθόντος στέλνει ένα μήνυμα ελπίδας και ευθύνης, που παροτρύνει να κάνουμε ακόμα μεγαλύτερες προσπάθειες στο μέλλον. Καταστάσεις εφιαλτικές για τους βολεμένους της εξουσίας των αφεντικών. Με δεδομένα τα επιτεύγματα του 20ου αιώνα, αν οι άνθρωποι συνεχίσουν να υποφέρουν από πείνα, επιδημίες και πολέμους γεννήματα του ξεπερασμένου και σαπισμένου καπιταλισμού, δεν μπορούμε πια να κατηγορούμε τη φύση ή το Θεό. Αν οι άνθρωποι πεθαίνουν σαν τα σκυλιά από έναν ιό που δεν είναι και ο πιο θανατηφόρος που έζησε η ανθρωπότητα, μόνο και μόνο γιατί οι πραιτοριανοί του καπιταλισμού έχουν διαλύσει κάθε κοινωνική δομή υγείας, δεν μπορούμε πια να κατηγορούμε τη φύση ή το Θεό. Αν κάθε φορά που κλείνει ο κύκλος κερδοφορίας στην εταιρεία που εκμεταλλεύεται την αγαπημένη μας ομάδα, αυτή οδηγείται σε άτακτη ή ελεγχόμενη χρεωκοπία, δεν μπορούμε πια να κατηγορούμε τη κακιά τη μοίρα μας ή το Θεό. Είναι μέσα στις δυνατότητες μας να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα και να περιορίσουμε ακόμα περισσότερο την οδύνη, με τελικό στόχο το πέρασμα από έναν πλανήτη της ανάγκης σε έναν πλανήτη της ελευθερίας.

 

Στον πλανήτη της ανάγκης βιώνουμε και το ποδόσφαιρο της αγοράς. Το ποδόσφαιρο των αφεντικών. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Η εμπορευματοποιημένη μορφή του ποδοσφαίρου, φέρνει την αύξηση της εκμετάλλευσης των ποδοσφαιριστών, της οικονομικής εκμετάλλευσης των οπαδών, αλλά όχι μόνο αυτό. Φτάνει μέχρι το σημείο να εξαθλιώνει έως να εξαφανίζει ιστορικούς συλλόγους. Και εδώ λοιπόν τα μεγάλα αφεντικά λειτουργούν το ίδιο όπως και στην υπόλοιπη κοινωνία, που εκμεταλλεύονται, εξαθλιώνουν και εξαφανίζουν επιχειρήσεις. Ψαχτείτε λίγο για να μάθετε πως εξαφάνισαν την ασφαλέστερη αεροπορική εταιρεία, την Ολυμπιακή Αεροπορία, με πιο τρόπο πέρναγε από το κράτος στον Ωνάση και από τον Ωνάση στο κράτος, ανάλογα με τις ανάγκες. Όταν για παράδειγμα ο στόλος των αεροπλάνων ήταν γερασμένος ο Ωνάσης την έκανε δώρο την Ολυμπιακή στο κράτος, αλλά ας σταματήσουμε εδώ γιατί θα ξεφύγουμε.

Επιστροφή στη μπάλα. Διάβασα πολλά ειρωνικά σχόλια οπαδών με αφορμή το αίτημα των ποδοσφαιριστών ώστε να ενταχθούν στο μέτρο αποζημίωσης ειδικού σκοπού, να τους καταβληθεί δηλαδή το επίδομα των 800 ευρώ για τους εργαζόμενους οι επιχειρήσεις των οποίων έχουν κατεβάσει ρολά λόγω κορονοϊού. Αφού πρώτα σας επισημάνω ότι δεν έχουν όλοι οι ποδοσφαιριστές τα συμβόλαια του Φορτούνη, του Βιεϊρίνια και του Λιβάγια, αφού σας υπενθυμίσω ότι υπάλληλοι στις ΠΑΕ δεν είναι μόνο οι ποδοσφαιριστές και αφού από την μεριά μου παραδεχτώ ότι δεν είναι το ίδιο να προσπαθεί να βιοποριστεί ένας εργαζόμενος που η εταιρεία εργασίας του βρίσκετε σε αναστολή με έναν ποδοσφαιριστή… Θα τονίσω ότι σε κάθε περίπτωση δε μπορεί ο απλός οπαδός να τα βάζει με τους ποδοσφαιριστές. Το πρόβλημα δεν είναι οι ποδοσφαιριστές αλλά αυτοί που εκμεταλλεύονται τους ποδοσφαιριστές, που αν παρατηρήσετε είναι οι ίδιοι που εκμεταλλεύονται και όλους εμάς, εντός και εκτός ποδοσφαίρου. Οι κερδοσκόποι.

 

Οι κερδοσκόποι της παγκόσμιας βιομηχανίας του ποδοσφαίρου της αγοράς, δε ρωτάνε πόσο διαρκεί η ζωή της καριέρας ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι αποκλειστικά και μόνο το ανώτατο όριο των εσόδων που θα τους αποφέρει όταν βρίσκεται η καριέρα τους στο απόγειο, όπως ένας άπληστος γεωργός πετυχαίνει μια μεγαλύτερη απόδοση του εδάφους καταληστεύοντας τη γονιμότητα του. Έτσι, με την υπερβολική ποδοσφαιρική δραστηριότητα μέσα σε μια σεζόν, η κεφαλαιοκρατική παραγωγή ποδοσφαιρικού θεάματος, προκαλεί την πρόωρη εξάντληση και θανάτωση αυτής της ίδιας της καριέρας του επαγγελματία ποδοσφαιριστή.

 

Είναι αυτοί οι ίδιοι κερδοσκόποι που δε ρωτάνε πόσο αξία έχουν μερικές χιλιάδες ανθρώπινες ζωές, που μέχρι τελευταία στιγμή αδιαφορούσαν για τις επιπτώσεις της πανδημίας, αδιαφορούσαν για την ανθρώπινη ζωή, διεξάγοντας κανονικά το κορυφαίο και χρυσοφόρο προϊόν τους, το Τσάμπιονς Λιγκ. Σύμφωνα με τον διευθυντή δημόσιας υγείας της Βρετανίας Μάθιου Άστον, ο αγώνας Λίβερπουλ – Ατλέτικο ήταν η εστία εξάπλωσης του Covid-19 στην πόλη του Λίβερπουλ. Συγκεκριμένα, στις 11 Μαρτίου, συγκεντρώθηκαν στο Άνφιλντ περισσότεροι από 54.000 οπαδοί για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι και αυτό, σύμφωνα με τον Άστον, αποτέλεσε την κύρια αιτία για την άνοδο τον κρουσμάτων στην πόλη. Αποκαλυπτική για τον κόσμο των κερδοσκόπων και η μαρτυρία του διευθυντή της πνευμονολογικής μονάδας του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου στο Μπέργκαμο, που επιβεβαίωσε ότι δύο μέρες μετά τον αγώνα της Αταλάντα με τη Βαλένθια και μέχρι τις 12 το μεσημέρι της Παρασκευής, ήταν μία απλή καθημερινή ημέρα. Στις 8 το βράδυ συνειδητοποίησαν όλοι ότι το παιχνίδι αυτό είχε μετατραπεί σε υγειονομική βόμβα.

Ξεκολλάτε λοιπόν από τους ποδοσφαιριστές. Δεν είναι αυτοί οι κατάλληλοι για να βγάλετε τα κόμπλεξ σας. Δείτε το και λίγο σφαιρικά, πέρα από ειδικές καταστάσεις και συνθήκες. Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής πουλάει στους μετόχους της εταιρείας το ταλέντο του να παίζει ποδόσφαιρο σε υψηλό επίπεδο και ζητάει να περιοριστεί η αγωνιστική του δραστηριότητα σε νορμάλ καταστάσεις για αθλητές αλλά και για ανθρώπους, ενδεχομένως και οικογενειάρχες. Η εταιρεία όμως, ισχυρίζεται ότι, εφόσον αγόρασε την δυνατότητα του παίχτη, να παράγει ποδοσφαιρικό θέαμα, έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί όλη την αξία χρήσης της και να μεγαλώσει όσο θέλει την αγωνιστική δραστηριότητα. Και οι δυο τους -ποδοσφαιριστής και εταιρεία- επικαλούνται εξίσου λογικά τους νόμους της ανταλλαγής των εμπορευμάτων.

Και κάπου εδώ «ανάμεσα στα δύο δίκαια αποφασίζει η βία» όπως μας είχε πει ο θείος Κάρολος. Γι’ αυτό άλλωστε στην ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου η ρύθμιση του χρόνου δράσης για τους ποδοσφαιριστές μοιάζει με τη διαχρονική πάλη της εργατικής τάξης για το οκτάωρο, παρουσιάζεται δηλαδή ως πάλη για τα όρια της αγωνιστικής σεζόν – πάλη ανάμεσα στο συνολικό κερδοσκόπο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, όπως αυτός εκφράζεται μέσα από τους παγκόσμιους οργανισμούς της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ, και στο συνολικό ποδοσφαιριστή, όπως αυτός εκφράζεται μέσα από τα συνδικαλιστικά τους όργανα. Βλέπετε πόσο κοντά είναι ο ποδοσφαιριστής σε όλους εμάς που δίνουμε τη μάχη για τα όρια της εργάσιμης μέρας, για τις μάχες που δίνουμε μέσα από τα συνδικαλιστικά μας όργανα και για το πόσο ίδιος είναι ο αντίπαλος μας;

Μόνο η συνεπής – δηλαδή όχι στενά οικονομική αλλά η πολιτική πάλη των ποδοσφαιριστών σε άμεση συμμαχία με τους οπαδούς λύνει το ζήτημα της ανθρώπινης και επιστημονικά ορθής διάρκειας της ποδοσφαιρικής δράσης. Οι ποδοσφαιριστές δεν θα καταφέρουν ποτέ να επιβάλλουν μια κανονική ποδοσφαιρική σεζόν παρά μόνο μετά από τις αλλαγές εκείνες στην κοινωνία μας που θα επιβάλλουν την αντικειμενική κανονικότητα με βάση τα συμφέροντα των πολλών.

 

Ένα χτυπητό παράδειγμα μας έδωσαν οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού που επέδειξαν στον κόσμο ένα ποδόσφαιρο αποστειρωμένο από την επιχειρηματική δράση και τους κερδοσκόπους. Ένα ποδόσφαιρο, το οποίο ενταγμένο στα ευρύτερα αθλητικά πλαίσια, αντιμετωπίστηκε ως λαϊκό αγαθό, που συνδράμει στην ολόπλευρη ανάπτυξη του ανθρώπου, στην βελτίωση της υγείας και της ζωής του. Ένα ποδόσφαιρο που γιγαντώθηκε μέσα από τη διαδικασία του «μαζικού λαϊκού αθλητισμού». Για να καταλάβετε τι σημαίνει αυτό αρκεί να σας πω ότι το 1916 υπήρχαν στη Ρωσία περίπου 60.000 αθλητές, που προέρχονταν βασικά από τις προνομιούχες τάξεις. Το 1959, και παρά τις δύσκολες συνθήκες που είχαν μεσολαβήσει από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τα χτυπήματα που είχε δεχτεί η ΕΣΣΔ, ο αριθμός των Σοβιετικών αθλητών είχε ανέβει σε 25 εκατομμύρια.

 

Σε καθεστώς επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής είναι τυπικά ελεύθερος και έχει ίσα δικαιώματα με τον ιδιοκτήτη μιας ομάδας στην οποία αγωνίζεται. Πουλάει το ταλέντο του να παίζει ποδόσφαιρο φαινομενικά με τη θέλησή του, στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένας μισθωτός δούλος.

Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής έχει μονάχα την άδεια να παίζει μπάλα, για βιοποριστικούς λόγους, δηλαδή για να ζήσει αυτός και η οικογένεια του (αν έχει) με την προϋπόθεση να προσφέρει τεράστια οφέλη (όχι μόνο οικονομικά) στον ιδιοκτήτη της ποδοσφαιρικής εταιρείας και συνεπώς σε κείνους που τρώνε μαζί του τα κέρδη που παράγουν οι ποδοσφαιριστές… Εστιάζοντας στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες, ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφεται ολόκληρο το σύστημα παραγωγής ποδοσφαιρικού θεάματος είναι η τάση να μεγαλώνει η παραγωγή ποδοσφαιρικού θεάματος σε τέτοιο βαθμό ώστε πλέον το παιχνίδι διέξοδος των εργατών για την Κυριακή, να έχει μετατραπεί σε καθημερινή δραστηριότητα. Χρόνο με το χρόνο συρρικνώνεται και το διάλυμα του καλοκαιριού. Τώρα με το αναγκαστικό διάλυμα του κορονοϊού δεν είναι καθόλου απίθανο οι καλοκαιρινές διακοπές να καταργηθούν. Βλέπουμε λοιπόν ότι το σύστημα της μισθωτής δουλείας βρίσκει ιδανική έκφραση ακόμα και στο προβεβλημένο «επάγγελμα» του ποδοσφαιριστή. Όσο περισσότερο αναπτύσσεται η βιομηχανία του ποδοσφαίρου της αγοράς, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η εκμετάλλευση του ποδοσφαιριστή, άσχετα αν πληρώνεται καλύτερα ή χειρότερα.

 

Ο δούλος στην εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ήταν δεμένος στον ιδιοκτήτη του με αλυσίδες, ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής είναι δεμένος στο δικό του ιδιοκτήτη με αόρατα νήματα. Το τραγικό με τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές είναι ότι συνήθως έχουν δύο ιδιοκτήτες. Δεν τους φτάνει ο ιδιοκτήτης της ποδοσφαιρικής εταιρείας που εργάζονται, έχουν και τους μάνατζερ που λειτουργούν σαν πατερούληδες. Μια κάποια επίφαση ανεξαρτησίας που διατηρείται στο περιβάλλον του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, συμβαίνει χάρη στο γεγονός ότι αλλάζουν διαρκώς τα ατομικά αφεντικά που αγοράζουν το ταλέντο του ποδοσφαιριστή και ότι υπάρχει το «συμβόλαιο» που υποτίθεται ότι δεσμεύει και τις δύο πλευρές.

Η δουλεία του σύγχρονου επαγγελματία ποδοσφαιριστή διαφέρει μόνο στη μορφή από την αρχαία δουλεία. Ο δούλος τότε δεν έπαιρνε μισθό. Η τροφή που του εξασφάλιζαν ήταν τόσο λίγη όσο είναι για το άλογο το σανό. Ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής παίρνει τα μέσα συντήρησης του με τη μορφή των οικονομικών του απολαβών, την τιμή του ταλέντου του να παίζει ποδόσφαιρο, που ο ποδοσφαιριστής, κύριος αυτού του «μοναδικού εμπορεύματος», πουλάει «ελεύθερα» στην ποδοσφαιρική εταιρεία που εργάζεται. Αν ο δουλοκτήτης  τα χρόνια εκείνα φρόντιζε ο ίδιος για τη διατήρηση της εργατικής δύναμης του δούλου, όπως φρόντιζε και για το άλογο του, οι ποδοσφαιρικές εταιρείες αφήνουν τη φροντίδα αυτή στους ίδιους τους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Αλλά κατά βάθος, παρά τη διαφορετική μορφή και ο ένας και ο άλλος δίνουν στους παραγωγούς του πλούτου που εκμεταλλεύονται τα αναγκαία μέσα συντήρησής τους για να συνεχίσουν την εκμετάλλευσή τους.

 

Το ποδόσφαιρο όμως από τη φύση του εδράζεται στη συλλογικότητα, τη συνολική δράση ποδοσφαιριστών και οπαδών, την κοινωνικότητα – ή  αλλιώς το… σοσιαλισμό. Το βρόμικο χρήμα, που συχνά προέρχεται από εξαιρετικά αμφιλεγόμενες πηγές, η εμπορευματοποίηση, η αποικιοκρατία, ο εθνικισμός, η ψυχολογία των μαζών, η πατριαρχία και η νομική συστηματοποίηση της βίας δεν είναι μέρος του παιχνιδιού, είναι μέρος της επιχειρηματικής δράσης των κερδοσκόπων, των εκμεταλλευτών του ποδοσφαίρου οι όποιοι από την πλευρά τους είναι από τους βασικούς λόγους για τους οποίους την απόλαυση διαδέχεται διαρκώς η αποστροφή για το ποδόσφαιρο… των αφεντικών.

 

Μετρημένες πάντως οι μέρες της αφθονίας των πάσης φύσεως κερδοσκόπων. Όλα θα τελειώσουν πανηγυρικά όταν αποφασίσει ο Θεός – Λαός, να βάλει το χέρι του.

 

ΥΓ: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2020

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook


Comments are closed.