Μια ΑΕΚ παιδική-χαρά, σε όλα τα επίπεδα…

Όσοι τρελοί ακόμη συνεχίζουμε να πηγαίνουμε γήπεδο μες στη βροχή, αυτό νιώθουμε σήμερα: Ότι είδαμε μια ομάδα Παιδική-Χαρά. Μια ομάδα με διοίκηση χωρίς πλάνο, με προπονητή με περιορισμένο ταβάνι, με παίκτες αδιάφορους. Και βλέπω τον πιτσιρίκο που κάθεται δίπλα μου στη σειρά και σκέφτομαι με τι κέφι θα πάει αύριο στο σχολείο…

Μάλλον κάποιοι αδιαφορούν. Αδιαφορούν προκλητικά για το λαό της ομάδας που στήριζε ακόμη και στα χωράφια της Γ’Εθνικής. Και ρωτάμε: Τι προτίθενται να κάνουν οι αρμόδιοι; Θα έρθει σοβαρός προπονητής; Θα έρθουν σοβαροί ποδοσφαιριστές το Γενάρη; Κυνηγάμε έστω κάποιο στόχο φέτος;

Ας πουμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η ομάδα είναι ΑΡΡΩΣΤΗ. Και είναι άρρωστη όχι γιατί δε θέλει αλλά γιατί ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να κάνει κάτι παραπάνω. Αυτό είναι το ταβάνι της μετά από έναν καλοκαιρινό σχεδιασμό που περιελάμβανε αποδεσμέυσεις σοβαρών ποδσφαιριστών, πρόσληψη ενός τυχάρπαστου προπονητή, απόκτηση χαμηλότερης αξίας παικτών…

Και κάθονται διάφοροι και βρίζουνε το Βράνιες, το Λιβάγια, το Μάνταλο. Η ουσία είναι άλλη. Δεν υπάρχει σαφές πλάνο, σαφείς στόχοι, πρόθεση επένδυσης στο αγωνιστικό σκέλος. Στα πέντε χρόνια της επανόδου στην Α’ Εθνική μόνο μια χρονιά η ΑΕΚ έκανε σαφή πρωταθλητισμό. Αυτό πρέπει να προβληματίσει. Ξεκάθαρα. Μετά τους αγώνες με τον Παναθηναϊκό και τον Άρη το συναίσθημα δεν είναι απογοήτευση. Είναι ξεφτίλα.

Επιτέλους ας μιλήσει κάποιος ειλικρινά στον κόσμο της ομάδας…

Νικόλας Κολυτάς