Μια έφηβη 96 χρόνων…

Σήμερα η αγαπημένη μας ΑΕΚ γίνεται 96 χρόνων. Και όσο μεγαλώνει εκείνη, τόσο μεγαλώνουν και οι ιστορίες μας. Γιατί ζούμε μαζί της, την κουβαλάμε στις αναμνήσεις μας και στις προσδοκίες μας…

Πριν μερικά χρόνια επισκέφθηκα το υπόγειο της Κομαντατούρ στην Κοραή. Μέσα στην καρδιά της Αθήνας υπάρχουν ακόμη τα κρατητήρια των ναζί. Κατέβηκα τις σκάλες, ένιωσα την υγρασία του χώρου, τις φιμωμένες κραυγές των φυλακισμένων. Πέρασα τις μεγάλες αεροσταγείς σιδερένιες πόρτες, χώθηκα στα δαιδαλώδη διαδρομάκια του υπογείου με τις λάμπες ανά 4 μέτρα. Αφού προχώρησα λίγο ακόμη βρέθηκα στο χώρο των κρατουμένων. Υπήρχαν ακόμη στους τοίχους σκαλισμένες οι ελπίδες τους. Ανάμεσα σε ονόματα γυναικών και φίλων, σε ημέρες κράτησης και ποιήματα, αντίκρυσα την παρακάτω εικόνα

Κάποιος φυλακισμένος, κάποιος που ήταν στα χέρια των ναζί έβρισκε διέξοδο στην ΑΕΚ. Ίσως πολλοί να μην το καταλαβαίνουν αλλά όπως έλεγε κάποιος “παλιός” η ΑΕΚ είναι διέξοδος από την καθημερινότητα. Άσχετα αν καταλήγει να είναι η καθημερινότητά μας. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που ο σκαλισμένος δικέφαλος υπάρχει ακόμη στα υπόγεια της Κομαντατούρ. Και δεν έχει να κάνει με το ότι η ΑΕΚ είχε στεφθεί δύο συνεχόμενες χρονιές πρωταθλήτρια πριν τον πόλεμο. Έχει να κάνει με την ιστορία που κουβαλά αυτός ο σύλλογος στις πλάτες του. Μια ιστορία που γεννήθηκε στις στάχτες και προορίζεται για τις δόξες, όπως έλεγε και ένα εύστοχο πανό της ORIGINAL.

Ο διωγμός, η φτώχεια, τα προσφυγικά σπιτάκια, ο δολοφονημένος από τους ναζί Κοντούλης, τα ιδρωμένα πρωταθλήματα, ο πρώτος ευρωπαϊκός τίτλος, τα πανό ενάντια στη Χούντα, η υπερομάδα των ημιτελικών του UEFA, η φλεγόμενη Σκεπαστή, ο Μάυρος ο Θεός, το μανιφέστο της ORIGINAL, εκείνο το γκολ του ’89, τα τρία συνεχόμενα, η Μαρσέιγ και η Λιβόρνο, το αντιπολεμικό ταξίδι στο Βελιγράδι, το γκρέμισμα του Νίκος Γκούμας, τα βράδια με 70.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ, τα αντιπολεμικά και αντιφασιστικά πανό, τα ταξίδια, οι εκδρομές, τα χωράφια της Β και της Γ, η επιστροφή, το γκολ του Γιακουμάκη, το καπνογόνο του τίτλου, η γεμάτη Φιλαδέλφεια…

Κάνει κύκλους η ζωή και η ΑΕΚ μπαίνει μέσα σε αυτούς πανέμορφα. Πριν μερικά χρόνια παίξαμε με τη Ντιναμό Κιέβου. Ομάδα με μια από τις πιο νεοναζί κερκίδες της Ευρώπης. Κοιτώντας κανείς το κιτρινόμαυρο πέταλο ένιωθε δέος με το πόσα πανό σηκώθηκαν απέναντι στους γελοίους ουκρανούς φασίστες.

Ο φυλακισμένος της Κομαντατούρ μπορεί να πέθανε, μπορεί και όχι. Πάντως τα εγγόνια του τον θυμούνται ακόμη…

Γιατί αυτή είναι η συνέχεια της ΑΕΚ και αυτό λατρέψαμε. Την ιστορία που βγαίνει από τα προσφυγικά σεντούκια και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Την αγάπη για το σύλλογο όχι μόνο στις χαρές αλλά και στις λύπες.

Γιατί στην ΑΕΚ μάθαμε να μην είμαστε πανηγυρτζήδες αλλά γνήσιοι. Και στα εύκολα και στα δύσκολα…

Νικόλας Κολυτάς  ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ  ΑΕΚ-LIVE