Η πρώτη μου αντίδραση μετά την ταινία ήταν η εξής: Δεν θα ξαναγράψω κριτική για τον Αγγελόπουλο ακόμα και το μεγαλύτερο κριάρι να μας φέρει (υπάρχει σε ηχητικό). Και το εννοούσα. Ένα μοναδικό αριστούργημα. Μία ταινία παρακαταθήκη στην ιστορία της ΑΕΚ.

Γράφει ο Νίκος Μπουσμπούκης

Θα προσπαθήσω να ξεφύγω από τις κλασικές κριτικές ταινίας. Θα πάω λίγο στο συναισθηματικό κομμάτι. Είχα την τύχη να δω την ταινία σε κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης. Ναι, όπως ίσως δεν φαντάζεστε, όταν άναψαν τα φώτα είδα τον διπλανό μου, νέο παιδί, να έχει υγρά μάτια, ένα ολόκληρο κοινό αμήχανο, συγκινημένο και… έκπληκτο! Όλα αυτά στην Θεσσαλονική έτσι; Μην ξεχνιόμαστε.

Αυτήν την ταινία πρέπει να την δει ο κάθε Έλληνας, ακόμα και αν δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό, όχι απλώς με την ΑΕΚ. Η ταινία πατάει πολύ γερά ιστορικά και δίνει το κλίμα μίας ολόκληρης εποχής, σκιαγραφεί την κοινωνία, χωρίς να την ωραιοποιεί. Ωμή παρουσία της αλήθειας, της ελληνικής κοινωνίας με όλα τα στραβά της.

Ο σκηνοθέτης της θρυλικής πολίτικης κουζίνας έχει κάνει την πολιτική κουζίνα 2, απλώς την ονόμασε 1968. Αψεγάδιαστη σκηνοθεσία, τέλειο δέσιμο της μυθοπλασίας και της πραγματικότητας.

Για το καστ τι να πεις; Μιλάει από μόνο του. Ακόμα και τα πιο..τρανταχτά ονόματα, όπως ο Καφετζόπουλος παίζουν μόνο σε 1 ή 2 σκηνές. Και όμως αφήνουν όλοι το στίγμα τους σε αυτό το έπος. Ακόμα και ο «μποζουξής» Ιεροκλής Μιχαηλίαδης άφησε εποχή με τα τραγούδια του!

Η ταινία αυτή βγάζει χιλιάδες συναισθήματα. Για αυτό και αξίζει όσο και χιλιάδες νίκες. Ένα ακόμα τρόπαιο στην τροπαιοθήκη της ΑΕΚ…

Tα αποτελέσματα από την ψηφοφόρια για την δική σας γνώμη για την ταινία: