Παιδείας χορηγουμένης το κιγκλίδωμα

«Τη γλώσσα μού έδωσαν ελληνική, το σπίτι στις αμμουδιές του Ομήρου. Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου» ο Ελύτης έγραψε και οι παλιότεροι ως ορθόν και αληθές το δεχτήκαμε!

Γιατί οι δασκάλοι μας το ίδιο ακριβώς μάς δίδαξαν. Με την ύπαρξη επιθεωρητών-αξιολογητών στην πλάτη τους αλλά δίχως την παρουσία τέτοιων συχνά στο σχολείο ή στην αίθουσα διδασκαλίας. Καθόλου δε, θα έλεγα, στο παιδικό μυαλό και στη συνείδησή μας. Όπερ μεθερμηνευόμενον δηλώνει, πως κανένα πρόβλημα με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών ελόγου μου δεν έχω! Με την αξιολόγηση όμως, που αυτή η ακοινώνητη θεούσα, συνάμα και πιόνι της αγοράς, Κεραμέως προωθεί και προσπαθεί να επιβάλει, έχω και παραέχω…
Γιατί δεν γουστάρω την όποια «αξιολόγηση», που άλλα λέει ενώ άλλα εννοεί και συνήθως πίσω από ελκυστικές λέξεις κρύβεται! Λέξεις όπως «ανεστραμμένη παιδεία, εργαστήρια δεξιοτήτων, καινοτομία, σχολείο του μέλλοντος, αυτονομία μονάδας» και άλλα τέτοια ελκυστικά και παρελκυστικά, που σε μένα την δίνουν και ταυτόχρονα ψύλλους στα αυτιά μου βάζουνε. Κι επειδή διαβαστερός είμαι, στα γραπτά πάντα πηγαίνω και την αλήθεια πίσω από τα γλυκανάλατα ανακαλύπτω! Άλλοι λοιπόν οι στόχοι της καντηλανάφτισσας και όσων πίσω της βρίσκονται. Η δραστική μείωση των δαπανών για την Παιδεία, η πλήρης αντικατάσταση της γνώσης με πληροφορίες και δεξιότητες, που η αγορά εργασίας και όχι το όφελος του μαθητή επιβάλλει, η προώθηση της διείσδυσης επιχειρήσεων σε όλους τους τομείς της δημόσιας εκπαίδευσης και ο ανταγωνισμός μεταξύ των σχολικών μονάδων. Στόχοι, που εάν πραγματοποιηθούν, η γνώση θα πεθάνει και τα σχολεία σε κατηγοριοποίηση, συγχώνευση και κατάργηση θα οδηγηθούν…

Αφού τα σχολεία σε «καλά» και «κακά» θα κατηγοριοποιηθούν και ανάλογα με την ποιότητά τους πλέον θα χρηματοδοτούνται. Με τα «κακά» σε μαρασμό ή ακόμη και κλείσιμο να οδηγούνται και τους μαθητές σε γειτονικές εκπαιδευτικές δομές, αν αυτές υπάρχουν, να
στοιβάζονται! Αφού οι μαθητές, ως εμπορεύματα τότε θα αντιμετωπίζονται, ανάλογα με την ποιότητα του σχολείου τους θα αξιολογούνται και πολίτες χωρίς κριτική σκέψη και δίχως βαθιά μόρφωση θα καταλήγουν. Κατάλληλοι τον ρόλο ενός εργάτη-εργαλείο με συγκεκριμένες προδιαγραφές να παίξουν, που στις απαιτήσεις της αγοράς θα υποτάσσεται και στο «φτηνό», «πειθαρχημένο» και «ευέλικτο» εργατικό δυναμικό θα εντάσσεται! Αφού
οι δάσκαλοι σε απλά εκτελεστικά όργανα άνωθεν και παράπλευρων εντολών θα μετατραπούν. Δάσκαλοι επαίτες και υποτελείς των διευθυντών τους και όλων εκείνων, που την εκπαιδευτική και επαγγελματική τους πορεία θα καθορίζουν! Τι να λέμε τώρα…

Και γιατί όλα αυτά; Απλή η απάντηση με το άρθρο 93 του Νόμου γλαφυρά και ξεκάθαρα να την δίνει. Η σταδιακή αποδέσμευση του Κράτους από την χρηματοδότηση της δημόσιας και λαϊκής εκπαίδευσης! Με την κάθε σχολική μονάδα μόνη της τους οικονομικούς πόρους για την επιβίωσή της να ψάχνει και να εξασφαλίζει. Δηλαδή, σε έναν ανελέητο ανταγωνισμό προς «άγραν πελατών» τα δημόσια σχολεία αναγκάζονται να εμπλακούν, ώστε τους πόρους να βρουν και τη συνέχιση της λειτουργίας τους να εξασφαλίσουν! Αν οι πόροι λίγοι σε κακά θα μετατρέπονται κι αν δεν υπάρξουν, ρολά θα κατεβάζουν. Έτσι απλά! Με όλους εμάς, τα δικά μας να λέμε και ό,τι τα ΜΜΕ και η αθεόφοβη θεούσα μάς πλασάρουν, να πιστεύουμε. Την στιγμή που της πουτ@ν@ς το κάγκελο στην δημόσια παιδεία γίνεται ή πρόκειται σε λίγο να γίνει…