Stairway to heaven…

Ξημέρωσε μια μέρα που ήταν σημαντική για τους Αεκτζήδες άλλα και για την 9χρονη τότε Άννα.
16 Μαρτίου 1977

Μόλις είχα ανακαλύψει το μαγικό τόπι και μια ομάδα που είχε συνεπάρει το παιδικό μυαλό μου. Την έλεγαν ΑΕΚ που στην ασπρόμαυρη τηλεόραση μου φαινόταν ότι φορά ότι και οι άλλοι ….ασπρόμαυρα!!!
Δεν θα σταθώ στο παιχνίδι κ στο κιτρινόμαυρο έπος της ανατροπής του 3-0 απέναντι στην Αγγλική QPR.
Θα σταθώ σε δύο τύπους που ονειρευόμουν ότι όταν μεγαλώσω θα παίζω μπάλα σαν αυτούς (παιδική ματαιοδοξία χωρίς φύλα).
Στον Μίμη και στον Θωμά.
Τότε δεν σκάμπαζα γρι από μπάλα και συστήματα και φορ και εξτρέμ. Απλά κοίταζα και ονειρευόμουν.
Το συγκεκριμένο ματς ήταν το πρώτο επίσημο ερωτικό ραντεβού μαζί της. Και αυτοί οι δύο παίκτες έγιναν οι ΓΙΓΑΝΤΕΣ μου!!!
Οι ήρωες μου, οι κούκλες μου στην Χώρα των Κιτρινόμαυρων Θαυμάτων…
Τα χρόνια πέρασαν, πιάσαμε τα 50plus, και η αγάπη παρέμεινε ίδια, το σκίρτισμα επίσης. Ώσπου…
Έφυγε ο ΜΙΜΗΣ ΜΑΣ μια μέρα πριν σκοράρει το τρίτο γκολ.
Ρε φίλε χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, έναν συγγενή, τον ποδοσφαιρικό μέντορα μας.
Έχασα τον γίγαντα των παιδικών μου χρόνων.
Πολλά πολλά δεν θυμάμαι, στην πορεία έμαθα τα περισσότερα.
Ήταν ο αρχηγός, ήταν η ιστορία της ΑΕΚ συμπυκνωμένη μέσα σε μια ψυχή, ένας από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα και ο σκόρερ του τρίτου γκολ που είδα για πρώτη φορά στην ζωή μου
Ήταν η αιτία που ερωτεύτηκα…
ΑΡΧΗΓΑΡΑ ΜΑΣ καλό πέρασμα στο αιώνιο φως! Δώσε εγκάρδιους χαιρετισμούς στον κυρ Στέλιο μας και σε όλα τα παιδιά της Ορίτζιναλ Παραδείσου, στάνταρ έχουν ήδη μαζευτεί να τραγουδήσουν τον ύμνο μαζί σου (εγώ ήδη ξέρω έναν που σε λάτρευε) .
Ψαλμωδία πλέον στα αυτιά μας η φωνή σου κάθε φορά που θα ακούγεται το τραγούδι μας!! Ακοίμητος φρουρός στον πυλώνα σου καμάρωνε μας, εμάς τα παιδιά σου, γιατί τα καλύτερα για την ομάδα που λάτρεψες είναι μπροστά…
ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ… “Σουτάρετε και σπάστε τα δοκάρια “…