Στην ιστορία της ΑΕΚ υπάρχει μια βαριά κατάρα

0

Άγγιξε απαλά τα δάχτυλα της μνήμης στις αναμνήσεις σου. Άφησε να κυλήσουν σε μια βόλτα γρήγορη, κάπως ελεύθερα, ν’ ανασαίνουν τα παιδικά σου χρόνια, να σκαρφαλώνουν και να έρχονται οι αναμνήσεις προστατευτικές, σαν παλιές βαριές κουρτίνες, το πρωινό μιας νύχτας που ‘χεις ξεμείνει ν’ αναρωτιέσαι: αυτό θες από την ΑΕΚ; Αυτό στ’ αλήθεια θες να περισσεύει απ’ όσα ονειρεύτηκες ή απευχήθηκες, αλλά συνέβησαν;

Άσε τα παιδικά σου χρόνια να σου πουν την ιστορία της ΑΕΚ μόνα τους, απ’ την αρχή. Κοίτα τα πόσο δίκαια μοιράζουν τις εμπνεύσεις, που αγκαλιάζει η πραγματικότητα, θα είναι πράγματι, το ίδιο δίκαια και με εμάς τους ίδιους, δε θ’ αλλαξοπιστήσουν τώρα.

Στην ιστορία της ΑΕΚ θα βρεις όλες τις λέξεις που ακόμα δεν έχουν ειπωθεί και όλα τα χρόνια της ζωής σου πριν ακόμα γεννηθείς. Κάθε επίσκεψη σου στης Φιλαδέλφειας τα μέρη θα είναι ένα ξαναγύρισμα στο σπίτι σου, έτσι θα αισθάνεσαι. Είναι μια επαναλαμβανόμενη μυθική ανάγνωση αυτό το βίωμα, δέχεσαι μια ανεξήγητη συγκίνηση κάθε φορά που βρίσκεσαι εκεί, αλλά η πόλη της ΑΕΚ είναι αξεχώριστη από τα γεγονότα της ζωής.

Μέσα σ’ αυτόν τον γλυκύτατο και σεβαστό κόσμο της γειτονιάς μας, κρατάς αφάνταστα το δικαίωμα της μοναξιάς σου. Είσαι ταγμένος να μείνεις μακριά από την κακιά παράδοξη επιθυμία της μοίρας να αφομοιωθείς.

Όταν ανοίγεις την ιστορία της ΑΕΚ, βλέπεις το παράθυρο απ’ όπου κοιτάζεις το μυαλό σου. Βλέπεις την Πόλη στην άλλη πλευρά του παραθύρου. Λατρεύεις ακόμα και τους φωτογράφους που χάνουν τις καλύτερες φωτογραφίες γιατί στα γκολ πανηγυρίζουν ξεχνώντας το επαγγελματικό τους καθήκον. Βλέπεις τη γιαγιά της Σκεπαστής να στριφογυρίζει το κασκόλ της και ακούς από το διπλανό διαμέρισμα τη φωνή του Μιλτιάδη Παναγιωτόπουλου να μεταδίδει τον αγώνα. Μα… αν μου επιτρέπετε μια πιο προσωπική προσέγγιση, εκτός από αυτά, εγώ βλέπω και τον πατέρα μου, που έχει φύγει για πάντα κι εγώ ψάχνω να τον βρω μέσα από τις ιδέες του και την αγάπη του για την ΑΕΚ. Όλα όσα με κρατάνε κοντά στην ΑΕΚ ξεκινούν όταν αναβλύζουν από μέσα μου περιστατικά και γεγονότα από την παιδική μου ηλικία και ιδίως από αυτή τη σημαντική σχέση με τον πατέρα μου, τον οποίο αγαπούσα πολύ και μου λείπει.

Όταν γυρίζεις τις σελίδες της ιστορίας της ΑΕΚ, συχνά βλέπεις πράγματα που νόμιζες ότι είχες ξεχάσει και ξαφνικά βρίσκεσαι πίσω στο παρελθόν. Θυμάσαι παλιούς τηλεφωνικούς αριθμούς χαμένων φίλων από τα χρόνια της σταθερής επικοινωνίας και συνεννόησης λίγο πριν την συνάντηση για τη μαγική διαδρομή μέχρι το γήπεδο. Θυμάσαι μέχρι και το φόρεμα που φορούσε η μητέρα σου όταν ανυποψίαστη αφήνονταν στην αγκαλιά σου στο γκολ του Καραγκιοζόπουλου.

Η ΑΕΚ των παιδικών μας χρόνων ίσως είναι η μόνη αληθινή ΑΕΚ που κουβαλάμε σε όλη μας τη ζωή, η μόνη βεβαιότητα. Για μένα η ΑΕΚ των παιδικών μου χρόνων είναι ίσως το πολυτιμότερο περιουσιακό μου στοιχείο, το οποίο θεωρώ αναπαλλοτρίωτο και, βέβαια, μαζί με την ελληνική γλώσσα που μιλάω, τη μοναδική μου πατρίδα. Είναι η περιοχή όπου όλα μόλις αρχίζουν να διαμορφώνονται και να παίρνουν σχήμα και διαστάσεις, όταν όλα γύρω σου τα βλέπεις, τα ακούς και τα αγγίζεις για πρώτη φορά. Η ΑΕΚ των παιδικών μου χρόνων υπήρξε σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου η μοναδική μου καταφυγή. Πάντα θα υπερασπίζομαι τη μνήμη, θα συνομιλώ με τους νεκρούς μου και θα διεκδικώ την ΑΕΚ των παιδικών μου χρόνων.

14/10/2000
AEK – IΩNIKOΣ NIKAIAΣ

Υπάρχουν στιγμές που ένας οπαδός της ΑΕΚ δεν πρέπει να κάνει άλλο από το να διαβάζει την ιστορία της ομάδας των προσφύγων. Άλλες μέρες είναι απαραίτητο να καταγράφει αυτή την ιστορία. Αυτό πράγματι μπορεί να είναι προβληματικό. Κι εγώ ο ίδιος έρχονται στιγμές που δεν ξέρω με ποια δραστηριότητα είναι σωστό να καταπιαστώ. Φαίνεται να εξαρτάται από το σε ποια σελίδα της ιστορίας έχεις φτάσει ή ακόμα και από το πόσο δυνατή φαντασία έχεις. Πού σταματάει άραγε η αλήθεια του βιωμένου γεγονότος και πού αρχίζει η φαντασία; Τα όρια είναι δυσδιάκριτα. Πολύ συχνά η φαντασία είναι κι αυτή μια μορφή μνήμης. Εξαρτάται από τη δύναμη των συσχετισμών που τους προμηθεύει η μνήμη. Όταν μιλάμε για μια προσωπική ανάμνηση, δεν τη χρεώνουμε στην ικανότητα του νου να τη συγκρατήσει, αλλά στη μυστηριώδη διορατικότητα της Μνήμης να την αποθηκεύσει και στη συνέχεια η δημιουργική φαντασία να μπορεί να τη χρησιμοποιήσει όταν συνδυαστεί με κατοπινές αναμνήσεις ή επινοήσεις.

Στις σελίδες της ιστορίας της ΑΕΚ ένα καταπραϋντικό, αποσπερνό φως προβάλλει σε διάφορες στιγμές στη διάρκεια της μέρας, ένα φως παρόμοιο με αυτό που πέφτει στα σταροχώραφα και τα κριθαροχώραφα το σούρουπο στα τέλη του καλοκαιριού ποτισμένα από τον ιδρώτα προσφύγων οικονομικών μεταναστών, ένα φως πιο λαμπερό όμως κατά κάποιο τρόπο, πιο αιθέριο, πιο ξεκούραστο στο μάτι.

Κάποια στιγμή μπορεί να κάνεις μια αιφνίδια ανακάλυψη, ότι είναι δυνατόν να μπεις στην ιστορία της ΑΕΚ, η μάλλον ότι η ιστορία της ΑΕΚ είναι το μέσο για να μπαίνεις σε φανταστικά μέρη τόσο ζωντανά και χειροπιαστά που ενδύονται την όψη της πραγματικότητας. Η ιστορία της ΑΕΚ δεν είναι απλός μια συλλογή σελίδων για ανάγνωση, είναι μια μικροσκοπική σχισμή στο σύμπαν που μπορεί να διασταλεί ώστε να περάσει ο οπαδός της ΑΕΚ αν καταφέρει μέσα από σελίδες και λέξεις να εισπνεύσει τις μυρωδιές της Πόλης με τα μάτια του κλειστά.

Στην ιστορία της ΑΕΚ, με χαρά μου αναφέρω, υπάρχει μια βαριά κατάρα ενάντια σε κάθε άνθρωπο που στο όνομα της συνθηκολόγησε με οποιανδήποτε μορφή αδικία.

Δεν είναι όλα στην ιστορία της ΑΕΚ αυτά που φαίνονται να είναι. Η Πόλη που κατοικεί εντός της, για παράδειγμα, δεν αντιστοιχεί πάντα στην Πόλη του σήμερα. Η ιστορία της ΑΕΚ είναι ένα εξαιρετικά προσωπικό όργανο για κάθε οπαδό της που έχει τη δυνατότητα αλλά και τη διάθεση να την προσεγγίσει και δεν υπάρχουν δύο ιστορίες της ΑΕΚ που να μοιάζουν, ακόμα κι αν τα εξώφυλλα δείχνουν όλα ίδια. Οι αναμνήσεις δεν είναι αδιάκοπες και η ταξική συνείδηση είναι αμείλικτη. Οι οπαδικές μνήμες πηδάνε από τόπο σε τόπο και υπερπηδάνε μεγάλες ζώνες χρόνου με πολλά κενά στο ενδιάμεσο, και εξαιτίας αυτού που αποκαλείται «κβαντική επίδραση» ή «αταξική συνείδηση» όπως το λέω εγώ, οι πολλαπλές και συχνά αντιφατικές αφηγήσεις που βρίσκεις στην ιστορία της ΑΕΚ δεν συνιστούν μια συνεχή αφήγηση. Περισσότερο τείνουν να ξεδιπλώνονται όπως τα όνειρα, δηλαδή, με μια λογική που δεν είναι πάντοτε προφανής.

 

ΥΓ.: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Παρασκευή, 4 Οκτωβρίου 2019

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 


Comments are closed.