Μέσα στην τούρλα του καλοκαιριού ανέβασα που λέτε αυτό στον προσωπικό λογαριασμό μου στο Facebook.

Πρωί ήταν… Το απόγευμα – βραδάκι θα βρισκόμουνα στην Μεσσηνία…

Το τηλέφωνο χτύπησε με τη μια σχεδόν… Στην άλλη γραμμή ο Κώστας Καρτάλιας… “Νίκο τι ώρα θα είσαι Καλαμάτα;”

Γράφει ο Νίκος Αγγελίδης

Το ραντεβού κλείδωσε τσακ μπαμ στα Goody’s στην κεντρική πλατεία, για “να πάμε μετά εκεί που θα είναι και τα άλλα παιδιά!”

Αγκαζέ με τον Στράτο και τον Οδυσσέα και μετά από ταλαιπωρία σαν ψάρακας για να παρκάρω, φτάσαμε στο σημείο της συνάντησης. Ο Κώστας δεν με γνώρισε έτσι όπως με είδε μαύρο, αξούριστο και χύμα… Χάρηκα για αυτό…

Αγκαλιαστήκαμε με το αδέρφι και κατευθυνθήκαμε προς το καφεκοπτείο “Σπίνος” όπου μας περίμενε μια μεγάλη και ωραία παρέα…

Ο παλιός φίλος Γιώργος Μαρκάκης με τον οποίο γνωριζόμαστε καμιά 25αριά (τουλάχιστον…) χρόνια! Συγκινήθηκα τόσο… που τον είδα.
Ο Αιμίλιος Νταουτάκης, η μεγάλη ψυχή της ΑΕΚ Καλαμάτας, ένας άνθρωπος που σε δύσκολους καιρούς κράτησε ζωντανή την ομάδα ΜΟΝΟΣ του…
Ο Λυκούργος Καρολεμέας, μεγάλη ελπίδα για την ομάδα σήμερα. Είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει να οργανώσει από την αρχή τον ιστορικό δικέφαλο και να τον οδηγήσει μαζί με άλλους δραστήριους Ενωσίτες της περιοχής, στην φυσική του θέση, στην κορυφή!
Ο Μάριος Παραπονιάρης, Οριτζινάλι νέας γενιάς (και δυνατής). Μου παραπονέθηκε… και με το δίκιο του ο Παραπονιάρης που τον έλεγα Μάκη… Ελπίδα για το κιτρινόμαυρο αύριο…
Ο Θοδωρής, παλιά καραβάνα κι αυτός… που φορούσε μπλούζα του ιστορικού Συνδέσμου Οπαδών ΑΕΚ Νέας Υόρκης από αυτές που δεν έχω… Που την βρήκε ο μπαγάσας;
Ο σεφ που έσκασε μούρη στην πορεία σε ένα γρήγορο πέρασμα με το μηχανάκι μετά την δουλειά…
Ο Φώτης Πολυχρονόπουλος, νεαποκτηθείς παίκτης, δεξί μπακάκι από τα καλά… Έχει σηκώσει κούπες δυο φορές συνέχεια στο τοπικό πρωτάθλημα και ήρθε για να “ανέβασει” μαζί με τα άλλα παιδιά την ομάδα… Δεν είναι ΑΕΚ και του την έπεσαν όλοι, ότι τώρα στην ΑΕΚ Καλαμάτας επιβάλλεται να κάνει τατουάζ τον δικέφαλο, όπως έχουν ήδη 4 παίκτες της ομάδας!

Μαζί και άλλα παιδιά, συγγνώμη αν ξεχνώ κάποιους…

Καθίσαμε, πιάσαμε αμέσως κουβέντα για την ΑΕΚ και το γήπεδο, όλοι ρωτούσαν με αγωνία για κάποιο νεότερο νέο…

Κουβεντούλα για την ΑΕΚ και η Καλαμάτα όντως βγάζει ωραίο ελαιόλαδο Κώστα… Ο Σπίνος που δεν είναι ΑΕΚ, πήρε αγκαλιά τα βιβλία και πήγε να τα τοποθετήσει μαζί με τον Λυκούργο, ιδιοκτήτη του Bookmark, του κεντρικότερου και ωραιότερου βιβλιοπωλείου στην Καλαμάτα,  στην βιτρίνα. Η τελετή έγινε με εντυπωσιακό τρόπο υπό το άγρυπνο… βλέμμα περαστικών και Ενωσιτών που χαίρονται να βλέπουν τον βυζαντογέννητο δικέφαλο αετό να κλέβει την παράσταση στην πόλη τους. Διαβάστε το ρεπορτάζ εδώ…

Η συνέχεια ήταν ακόμη ωραιότερη… Ραντεβού στο Club. 25 χρόνια κλείνει φέτος τον Αύγουστο… Το άνοιξαν τα παιδιά ειδικά για εμάς… Ο Στράτος πήρε την φωτογραφική  μηχανή και βυθίστηκε στον κόσμο του… Στον μαγικό κόσμο της ΑΕΚ. Το κάτι άλλο το Club της Καλαμάτας. Ιδιαίτερα εκείνο το υπόγειο, δεν παίζεται…

Παντού η ιστορία, τα μονοπάτια, οι ανάσες, οι αγωνίες, η λατρεία για την ιδέα που μας τρελαίνει… Ίδιο σενάριο με αυτό της ζωής μας… Λίγες στιγμές που θα θυμίζουν αιώνα… Γέμισμα μπαταρίας… Οξυγόνο στα πνευμόνια μας…Δεν θέλω να πω τίποτα παραπάνω από ένα απλό, γεμάτο και ζεστό ευχαριστώ… Είχα καιρό να νιώσω τόσο γνήσια…

Αδέρφια να είστε καλά…

Σας αγαπώ πολύ

Φωτογραφίες: Στράτος Αγγελίδης