Το ντέρμπι της Αντίστασης…

Την άνοιξη του 1942, η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός έρχονται αντιμέτωποι σε φιλική αναμέτρηση στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, παρουσία 15.000 θεατών.

Οι παίκτες των δύο ομάδων έχουν κανονίσει τα έσοδα του αγώνα να διατεθούν στο νοσοκομείο Σωτηρία, προς υποστήριξη των αρρώστων από φυματίωση συναδέλφων τους αθλητών. Οι Γερμανοί όμως που έχουν επιτάξει το χώρο έχουν άλλα σχέδια. Επιθυμούν τα έσοδα για τους εαυτούς τους και είναι μάλιστα διατεθειμένοι να επιβάλουν ως διαιτητή της αναμέτρησης έναν Αυστριακό αξιωματικό για να …ελέγχει την κατάσταση. Στο σημείο αυτό ας αφήσουμε καλύτερα την αφήγηση στον αείμνηστο «Ξανθό Αετό» της Ένωσης, τον αρχηγό της τότε, Κλεάνθη Μαρόπουλο:

«Λίγο πριν τον αγώνα, όπως είχαμε συμφωνήσει, φτιάξαμε μια επιτροπή από ποδοσφαιριστές και πήγαμε στο γραφείο του Απόστολου Νικολαΐδη, του πρόεδρου του ΠΑΟ. Στην επιτροπή ήταν ο Κρητικός από τον Παναθηναϊκό, ο Τζανετής κι εγώ. Ζητήσαμε από τον Νικολαΐδη να μας δώσει ένα μέρος από τις εισπράξεις, για να ενισχύσουμε τους φυματικούς. Μας απάντησε ότι δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει κάτι τέτοιο και μάλιστα μας ανακοίνωσε ότι διαιτητής στον αγώνα θα έπαιζε ένας Αυστριακός, αξιωματικός των δυνάμεων Κατοχής. Μετά από την απάντηση εκείνη, εμείς αποφασίσαμε να μην παίξουμε. Αν το κάναμε, θα ήταν σαν να συμφωνούσαμε με τους κατακτητές. Βγήκαμε στον αγωνιστικό χώρο και οι δύο ομάδες μαζί, χαιρετίσαμε τους φιλάθλους, κι αντί ν’ αρχίσουμε τον αγώνα, ανεβήκαμε στις εξέδρες κι αρχίσαμε να εξηγούμε στον κόσμο τι ακριβώς είχε γίνει. Ο κόσμος δέχτηκε τις εξηγήσεις μας. Αυτό που επακολούθησε δεν μπορούσαμε να το φανταστούμε. Αγανακτισμένοι οι φίλαθλοι όρμησαν στον αγωνιστικό χώρο και κυριολεκτικά δεν άφησαν τίποτε όρθιο. Οι ξύλινες εξέδρες ξηλώθηκαν, τα δοκάρια ξεριζώθηκαν, συνθήματα υπέρ των ποδοσφαιριστών και κατά του Απόστολου Νικολαΐδη αλλά και της διοίκησης του ΠΑΟ ακούγονταν. Τα επεισόδια πήραν έκταση και γρήγορα σχηματίστηκε αντιφασιστική διαδήλωση, που έφτασε μέχρι την Ομόνοια…»