Το μεθύσι της χαράς!

18.09.2000. Η πρώτη ποδοσφαιρική μου μνήμη. ΑΕΚ-Ηρακλής 2-0 με δύο γκολάρες του Ντέμη Νικολαΐδη.

Όλα είχαν λήξει. Θα ήμουν ΑΕΚ όσο ζω σε αυτόν τον πλανήτη. Μπορεί και σε άλλον.

Το “Νίκος Γκούμας” ήταν ένα μαγικό γήπεδο. Σε μάγευε με το που έμπαινες. Ειδικά στην ηλικία των 6 ετών. Θυμάμαι να μπαίνουμε με το θείο μου από τη θύρα 3. Αριστερά απλωνόταν η Σκεπαστή. Τι κερκίδα θεέ μου… Απέναντι το στέγαστρο και τα επίσημα. Δεξιά η παλιά 21.

Από τα ηχεία ακουγόταν ο ύμνος της ΑΕΚ ενώ ο ήλιος έδυε πίσω από την απέναντι κερκίδα. Υπέροχο απόγευμα. Οι παίκτες της ΑΕΚ φορούσαν αυτή την υπέροχη nike φανέλα της νέας χιλιετίας. Λιτή αλλά φοβερή. Μονόχρωμη κίτρινη με μαύρο γιακά και μαύρες λεπτομέρειες στα μανίκια. Την ήθελα απελπισμένα, αλλά δεν κατάφερα να την πάρω ποτέ.

Ανεβήκαμε τα παλιά τσιμεντένια σκαλιά. Καθίσαμε στο κίτρινο καρεκλάκι και βλέπαμε το χορτάρι πιο πράσινο και πιο φρέσκο από ποτέ. Ευτύχησα να ζήσω άπειρες δυνατές στιγμές στο ΟΑΚΑ, τα χρόνια που γκρεμίστηκε το γήπεδο. Από υποβιβασμό μέχρι πρωτάθλημα. Εκείνο το συναίσθημα της πρώτης φοράς στα Φιλαδέλφεια δεν το ξανάζησα όμως ποτέ.

Το ποδόσφαιρο και η σύνδεση με μια ομάδα είναι συναίσθημα, είναι βίωμα, είναι πάθος. Και αυτό πολλές φορές δεν μπορούν ή αρνούνται να το καταλάβουν όσοι δεν το έχουν ζήσει. Είναι και εμπόρευμα ναι. Όπως εμπόρευμα είναι και το εισιτήριο μιας συναυλίας, μιας παράστασης, μιας εκδρομής.

Η ΑΕΚ μετά από 19 χρόνια αφότου γκρεμίστηκε το γήπεδό της, επιστρέφει στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ποδοσφαιρικές προσωπικότητες όπως ο Κώστας Νεστορίδης, ο Μίμης Παπαϊωάννου, ο Θωμάς Μαύρος και ο Ντέμης Νικολαΐδης θα ξαναπατήσουν το χορτάρι που μεγαλούργησαν. Ανεξαρτήτως οπαδικών προτιμήσεων, ποιος δεν ανατριχιάζει σε μια τέτοια εικόνα;

Την Παρασκευή θα είμαι στο γήπεδο όχι για τα μεγαλοπρεπή χάπενινγκς, τους ποντιακούς χορούς και τα πανηγύρια. Θα είμαι μόνο για να δω τον Νέστορα στα 90 του να αγγίζει την μπάλα στο χώρο που αναδείχθηκε πέντε χρονιές πρώτος σκόρερ.

Όταν το 2004 έβγαλα πρώτη φορά διαρκείας με το θείο μου, εγώ είχα παιδικό και εκείνος κανονικό. Από πέρυσι εγώ είχα κανονικό και ο θείος μου τρίτης ηλικίας. Πολλά χρόνια. Μια ζωή δίπλα στην ΑΕΚ. Μια ζωή με τα πάνω και τα κάτω της. Αλλά πάντα με αυτή την κίτρινη πεταλούδα να χορεύει στην κοιλιά σου  κάθε φορά που αντικρίζεις κιτρινόμαυρη φανέλα.

“Το μεθύσι της χαράς” που λέει και το σύνθημα…