Το πάνω ράφι… σκούριασε

Με τους τίτλους έχουμε μείνει προς το παρόν. “Άπαιχτο φορ”, “επιλογές από το πάνω ράφι”, “μεταγραφές που θα κάνουν πάταγο”.

Λίγο ρέγουλο παιδιά. Γιατί προς το παρόν δεν έχουμε ανανεώσει τους υπάρχοντες, δεν έχουμε δώσει τις ρήτρες για αυτούς που θα έπρεπε και μας έριξε πόρτα σε πρώτη φάση και ο… Ινσούα. Οι προσθήκες της ΑΕΚ μέχρι στιγμής είναι ο Ενομπακάρε, ο Καρακλάγιτς, ο Ιατρούδης και ο Χατζηεμμανουήλ. Ίσως αποδειχθούν λαχεία τα παιδιά και δεν υπάρχει καμία διάθεση υποτίμησης, αλλά με τα παρόντα δεδομένα δε θα έλεγες ότι μπορείς να βασιστείς στους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές για να κάνεις πρωταθλητισμό.

Η ΑΕΚ δε χρειάζεται μόνο νέους ή ελεύθερους ή πρώην ταλέντα που αναζητούν ανάσταση. Χρειάζεται παίκτες ποιότητας, παίκτες που θα κάνουν τη διαφορά. Και τέτοιοι κυκλοφορούν με το κιλό εκεί έξω χωρίς τα υπέρογκα ποσά ή συμβόλαια. Φτάνουμε 15αύγουστο, σε δύο εβδομάδες περίπου έχουμε τελικό κυπέλλου και η ομάδα ακόμη ψάχνεται όχι για καινούργιους, αλλά γι αυτούς που έχει και αν θα τους έχει. Πριν ενισχυθεί θα έπρεπε να έχει ήδη ανανεώσει τους παίκτες κορμού της. Ο Λιβάγια για παράδειγμα θα έπρεπε να είναι ήδη ανανεωμένος και απόλυτα προσηλωμένος στους στόχους της ομάδας.

Ο κόσμος της ΑΕΚ χόρτασε από βαρύγδουπους τίτλους, μεταγραφικό παρασκήνιο και υπέρμετρο μπλα μπλα. Θέλει να δει έργο. Να δει την ομάδα όπως την ονειρεύεται από μικρό παιδάκι. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα έργο μανατζαρέων και εκατομμυρίων. Είναι ζήτημα σωστού μεταγραφικού σχεδιασμού και επένδυσης εκεί που πρέπει.

Όπως έλεγαν οι Λατίνοι… Acta non verba

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE

Νικόλας Κολυτάς