Αποκλεισμός-πίκρα απο εναν άρη που ψάχνεται, με παίχτες απλήρωτους και φευγάτους αλλα με εναν κανονικό προπονητή στον πάγκο τους που ξέρει να αρμέγει και να εκμεταλλεύεται όλη την ποιότητα της ομάδας του και με στοχευμένες επιλογές ξένων παιχτών (και ειδικα Αμερικανών) που ερχονται και κουμπώνουν και γίνονται απο χρήσιμοι εώς καθοριστικοι σε σημαντικά παιχνίδια…

Γράφει ο Πάνος Ακάκιος

Σε αντίθεση με την ομάδα μας που έχει εναν επικίνδυνο και αυτοκαταστροφικό προπονητή στον πάγκο και με ένα ρόστερ χωρίς το απαιτούμενο βάθος, με κάποιες μεμονωμένες προσωπικότητες να προσπαθούν να κουβαλήσουν την ομάδα στις πλάτες τους (κυρίως Ούκιτς-Ντίξον + η οποιαδήποτε εμφάνιση έκπληξη-φωτοβολίδα οποιαδήποτε άλλου στην καλή του και τυχερή του μέρα).
Όσο για κάποιες ατομικές κριτικες και για την ξαφνική οργή κατα της εμφάνισης του Ουίλιαμς ο οποίος ειναι ενας μέτριος παίχτης, αργός στα πόδια,όπως και ο Ελονού δεν ειναι κάτι ιδιαίτερο αλλα ειναι ενας αξιοπρεπής σέντερ ο οποίος σήμερα θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί περισσότερο στην θέση του Μαυροειεδή ο οποίος στην συνειδηση και στον τροπο παιχνιδιού και χρησιμοποίησης χρόνου μοιάζει σαν να ειναι ο βασικός σέντερ της ομάδας εδω και καιρό. Ένας παίχτης που αμφιβάλλω άν θα μπορούσε να βρεί καν θέση στο ρόστερ των «αιωνίων» και αυτό λέει πολλά για την απόσταση που πρέπει να διανύσουμε ακόμα.
Απο εκεί και πέρα ένας μεγάλος στόχος (και κατε εμε ο σημαντικότερος για φέτος) της συμμετοχής σε έναν τελικό ύστερα απο πολλά χρόνια πέταξε μακρυά. Ο στόχος της 3ης θέσης που έχει χάσει την σημασία και τα προμονιακά της δικαιώματα έχει αρχίσει και χάνει την αξία της. Ένα δέλεαρ της ευρώπης έχει παραμείνει ζωντανό που δυστυχώς αν συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο θα είναι λίγα τα ψωμιά μας στην συνέχεια.
Το αισιόδοξο είναι η πίστη μας στην διάθεση του Προέδρου μας που δείχνει να θέλει να προσπαθήσει να φτάσει την ΑΕΚ εκεί που πρέπει αρκεί να αξιολογεί καλύτερα τα λάθη και να προπαθεί να τα αποφεύγει..