Του αξίζει ξεκάθαρα το “11” στην πλάτη…

0

Στο δεύτερο γκολ της ΑΕΚ χθες, όταν έγινε αυτό το βολεδάκι του Ανσαριφάρντ φώναξα ασυναίσθητα “που τη στέλνεις ρε γαμώτο”. Αρνιόμουν να πιστέψω ότι αυτή η μπαλιά ήταν αξιοποιήσιμη με οποιονδήποτε τρόπο, πόσο μάλλον για γκολ. Και ήμουν στη θύρα 11, μπροστά στη φάση ακριβώς.

Κι όμως ο Τσίνο από αυτή την μπαλιά έβαλε μια… γκολάρα. Το γυριστό του ήταν άλλης κλάσης… Αν αυτό το γκολ το είχε βάλει ο Μέσι, θα μιλούσε σήμερα όλος ο πλανήτης. Αλλά δεν πειράζει, μιλάμε εμείς που πάντα τον πιστεύαμε. Που όταν μας έλεγαν “πώς κάνετε έτσι μωρέ για τον επιθετικό του Λεβαδειακού της Ισπανίας;”, εμείς γελάγαμε με τις αναλύσεις τους γιατί ξέραμε την ποιότητα του παίχτη.

Αλλά δεν είναι μόνο η ποιότητα. Αυτή είναι δεδομένη. Ο Αραούχο μετράει ήδη 5 γκολ σε 10 αναμετρήσεις απέναντι στον Ολυμπιακό χτίζοντας τη δική του παράδοση με το 11 στην πλάτη, όπως έκαναν οι προκάτοχοί του με το ίδιο νούμερο, ο Μαύρος και ο Ντέμης.

Ο Αραούχο βγάζει και ψυχή. Κάποια πράγματα τα βλέπεις πολύ πιο ξεκάθαρα μέσα στο γήπεδο. Τα τρεξίματά του, η κίνηση στο χώρο, οι προσπεράσεις, τα γκολ. Τα έδινε όλα, γιατί πλέον ξεκάθαρα έχει ξεφύγει από το κλαμπ των επαγγελματιών παιχτών και έχει γίνει παίχτης εξέδρας.

Παρά την ήττα ο Σέρχιο χθες έδειξε πραγματικά πώς πρέπει να μπαίνουν στα ματς οι παίκτες της ΑΕΚ. Χθες την πήρε δυο φορές από το χέρι την ομάδα και την ξαναέβαλε στο ματς. Δεν καταλάβαινε Χριστό. Τα είπε όλα ο κακομοίρης ο Παπασταθόπουλος στο τέλος που του είχε βγει η γλώσσα και αγκάλιαζε το δοκάρι.

Αν χθες είχαμε 11 Τσίνο το ματς το είχαμε πάρει από τα αποδυτήρια. Γιατί; Γιατί αυτό ακριβώς έχει χαθεί από την ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια: Το πάθος, το νεύρο, η ψυχή και οι ικανότητες που έβγαλε ο Αραούχο.

Το σκορ μας αδικεί, αλλά η ομάδα δείχνει ότι με το δέσιμο σε βάθος χρόνου και σημαντική ενίσχυση μεσοαμυντικά το χειμώνα μπορεί να δείξει ωραία πράγματα. Και αυτός είναι και ο λόγος που ο κόσμος της ΑΕΚ χθες χειροκρότησε την προσπάθεια των παικτών του Γιαννίκη.

Δεν ξενερώνουμε ποτέ ΑΕΚΑΡΑ… Στήριξη στην ομάδα και πάμε γερά!

 

Νικόλας Κολυτάς

 


Comments are closed.