Έτσι όμως δεν «ερχόμαστε» κύριε Μελισσανίδη…

Ειλικρινά με την επιστροφή του Δημήτρη Μελισσανίδη στο «τιμόνι» της ΑΕΚ περίμενα να «καθαρίσει» όσο γίνεται τουλάχιστον (μην είμαστε και ονειροπόλοι) το θολό τοπίο του ελληνικού ποδοσφαίρου και να υπάρξει περισσότερη δικαιοσύνη σε ένα άθλημα που έχει κακοποιηθεί τα τελευταία 20 χρόνια από την κόκκινη «παράγκα».

Αντ’ αυτού στο χθεσινό παιχνίδι στο Καραϊσκάκη όχι μόνο δε φάνηκε να βελτιώνεται η εικόνα της διαιτησίας στον αγώνα Ολυμπιακού – ΑΕΚ αλλά να χειροτερεύει δραματικά σε βαθμό που παρά λίγο να στοιχίσει ακόμα και την ισοπαλία από την Ένωση που σε φυσιολογικές συνθήκες θα επικρατούσε με τουλάχιστον δύο γκολ διαφορά των ερυθρόλευκων αν αντιμετωπιζόταν από τον διαιτητή διαφορετικά. Η ΑΕΚ κέρδισε με άνεση τις εντυπώσεις στο αγωνιστικό κομμάτι αλλά έχασε κατά κράτος σε εκείνο του παρασκηνίου, ως συνήθως δηλαδή.

Η δύναμη του διοικητικού ηγέτη της ΑΕΚ θα πρέπει επιτέλους να φανεί σε αυτόν τον τομέα καθώς όσο καλό σύνολο και να διαθέτει μια ομάδα στο αγωνιστικό κομμάτι, η διαιτησία πάντα θα μπορεί να αναχαιτίζει τη δυναμική της. Η απουσία επίσης του ισχυρού άνδρα του Δικεφάλου από το χθεσινό παιχνίδι στο Φάληρο ήταν μάλλον καθοριστική καθώς όπως είδαν όλοι δεν υπήρξε ούτε ο ελάχιστος σεβασμός σε μία από τις μεγαλύτερες ομάδες της Ελλάδας. Η ΑΕΚ αντιμετωπίστηκε σαν ομάδα της «γειτονιάς» και μοιραία έχασε τη νίκη στο Καραϊσκάκη.

Ελπίζω στη ρεβάνς του Ολυμπιακού Σταδίου να μην επαναληφθούν τα διαιτητικά έκτροπα του πρώτου αγώνα καθώς έτσι ο Δικέφαλος θα δυσκολευτεί διπλά για να πάρει την πρόκριση που θα τον θέσει σε ισχύουσα θέση για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Για να μην μιλήσω φυσικά για την επιστροφή του χρόνου στη Super League όπου η ΑΕΚ όπως όλα δείχνουν θα πάει για πρωταθλητισμό αν συνεχίσει έτσι. Κάτι πρέπει να γίνει… δεν πάει άλλο!

Βασίλης Γούσιος