Απουσία ηγετών… ποδόσφαιρο ανούσιο

Όλο και πληθαίνουν οι άνθρωποι που δεν τους εκφράζει η σημερινή δομή του ποδοσφαιρικού συστήματος. Οι απόψεις πως απουσιάζουν οι παίκτες – σημαίες στις ομάδες ολοένα και πληθαίνουν. Οι ποδοσφαιριστές που θα δεθούν με τον οπαδό και θα κάνουν την κερκίδα να αναφωνεί με πάθος το όνομά τους έχουν εκλείψει.

Δυστυχώς η νέα φουρνιά δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον που έχει σλόγκαν “παίξε μπάλα να κονομήσεις”, τα παιδιά μπολιάζονται από μικρά με το μικρόβιο του ατομικού κέρδους. Μπαίνουν στο γήπεδο και σκέφτονται πως θα διακριθούν ατομικά και δεν τους αφορά αν θα νικήσει η ομάδα. Γίνονται δηλαδή από μικρά παιδιά επαγγελματίες στο χόμπι που λατρεύουν!

Οι τελευταίοι μεγάλοι ηγέτες αποσύρονται από την ενεργό δράση. Αλήθεια είναι το ίδιο ηγέτης (όχι ταλαντούχος αλλά ηγέτης) ο Μέσι με το Ζιντάν, ο Κριστιάνο Ρονάλντο με το φαινόμενο, ή ακόμα καλύτερα ο Μπρέσεβιτς από το Λυμπερόπουλο;

Δεν είναι φυσιολογική εξέλιξη να απουσιάζουν οι μεγάλες προσωπικότητες, όταν τα νέα παιδιά βλέπουν τα ινδάλματά τους να μεταπηδούν από σύλλογο σε σύλλογο χωρίς κανέναν ενδοιασμό στο βωμό του χρήματος; Καταλήγει πλέον ο αθλητισμός να είναι υποχρέωση και όχι διασκέδαση. Αυτό είναι το απογοητευτικό και δυστυχώς λίγοι είναι οι ρομαντικοί που το βλέπουν έτσι.

Πόσο περήφανοι ήταν οι οπαδοί της ΑΕΚ στις αρχές της δεκαετίας του  1990 (δυστυχώς πρόλαβα στο τέλος αυτή τη μεγάλη ομάδα), βλέποντας μία ομάδα αποκλειστικά από Έλληνες και με την προσθήκη λίγων ξένων να κατατροπώνει τους αντιπάλους σε Ελλάδα και Ευρώπη, παίζοντας ποδόσφαιρο βγαλμένο από τη δεκαετία του 2000; Με Ατματζίδη, Μανωλά, Κασάπη, Τσιάρτα, Δημητριάδη και πόσους άλλους ακόμα που πραγματικά πονούσαν τη φανέλα και αν έχαναν δεν μπορούσαν να κοιμηθούν το βράδυ.

Τώρα βλέπεις παίκτες μετά από ήττες να πηγαίνουν στα μπουζούκια και να γλεντοκοπούν, ξεχνώντας πως για κάποιους η ομάδα είναι η ίδια τους η ζωή. Πρέπει λοιπόν οι νεαροί να καταλάβουν πως καλό είναι το χρήμα, αλλά για να έχουν και τη δόξα και να γραφτούν με χρυσά γράμματα στην ιστορία πρέπει να φέρονται και να παίζουν σαν ηγέτες.

Να τους βλέπεις με δέος και να σου εμπνέουν ένα σεβασμό. Ίσως είναι τραβηγμένο αλλά αν κάτι τέτοιο δεν συμβεί, το ποδόσφαιρο δεν θα είναι το λαϊκό άθλημα που όλοι γνωρίζουμε και θα γραφτεί άδοξα το τέλος του “βασιλιά των σπορ”, σκορπώντας στεναχώρια και απογοήτευση στους εκατομμύρια πιστούς οπαδούς του…

Βασίλης Αντωνίου, aek-live.gr