Πόσο εύκολα ξεχνάς…

Πέντε μέρες δημοσιότητας. Πέντε μέρες πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων. Πέντε μέρες οι “αναρχικοί” έκαψαν την Αθήνα. Αυτό ήταν. Ο θάνατος του Αλέξη Γρηγορόπουλου στη συνέχεια επισκιάστηκε από την απαγόρευση του καπνίσματος, το DVD της Τζούλιας, την οπαδική βία κ.λ.π…

Λίγοι πλέον θυμούνται τι έγινε τότε στα Εξάρχεια. Πως ένας ένστολος, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τη σωματική ακεραιότητα του κόσμου, δολοφόνησε ένα 15χρονο παιδί. Ένας ψυχασθενής είχε όπλο στα χέρια του, αλλά κανείς δεν κλονίστηκε. Κανείς δεν παραιτήθηκε. Και σύμφωνα με τον Προκόπη Παυλόπουλο ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό!

Άλλωστε, είναι γνωστό πως δεν υπάρχει αστυνομική βία. Αυτά τα παιδιά μπήκαν εκεί για να εξασφαλίσουν μία σιγουριά και αμείβονται με 700 ευρώ. Μάλιστα, ακούς κάποιους αστυνομικούς που διαμαρτύρονται για το μισθό τους, ξεχνώντας φυσικά πως όταν ο λαός διαμαρτύρεται στο δρόμο για τα ίδια ακριβώς προβλήματα, τον απωθεί βιαίως…

“Δεν έχεις μάνα εσύ;”, “δεν έχεις οικογένεια;”, “μήπως ζεις σε άλλη κοινωνία;” είναι κάποιες από τις συνηθισμένες κουβέντες του κόσμου προς τους αστυνομικούς με τις ασπίδες. Φυσικά η απάντηση που παίρνουν είναι στην καλύτερη απομάκρυνση με την ασπίδα και στη χειρότερη χτύπημα με το γκλοπ.

Η Αστυνομία και ο στρατός παραδοσιακά πήγαιναν πίσω την ανθρωπότητα. Αν και τον 20ό αιώνα ήταν στις συνειδήσεις του κόσμου τα κακόμοιρα παιδιά των 700 ευρώ που πολύ θα ήθελαν να διαμαρτύρονται αλλά ένας αόρατος εχθρός τους αποτρέπει να αφήσουν τις ασπίδες, αυτή τη στιγμή θα είχαμε δούλους (όχι ότι δεν υπάρχουν φυσικά, αλλά με άλλο προσωπείο), οι γυναίκες δεν θα ψήφιζαν και οι ατομικές ελευθερίες θα ήταν ελάχιστες.

Ο Αλέξης ζει. Και παρά το γεγονός πως η έκφραση είναι τετριμμένη, αυτός μας οδηγεί! Όσο και αν η πλατιά μάζα του κόσμου έχει ξεχάσει το γεγονός, όσο και αν κάποιοι τεχνηέντως κάνουν το άσπρο-μαύρο, έχει σηματοδοτήσει την επανάσταση για μία ολόκληρη γενιά. Άλλωστε, κάθε γενιά έχει ζήσει μία επανάσταση και αυτή την περίοδο τα παιδιά των κομπιούτερ και της τεχνολογίας, όπως αποκαλούν οι γηραιότεροι, θα αποδείξουν πως έχουν τη δύναμη να διεκδικήσουν ένα καλύτερο μέλλον. Όπως και ο Αλέξης που το πνεύμα του πάντα θα μας οδηγεί…

ΥΓ. Δυστυχώς δεν βρίσκεται πια μαζί μας ούτε ο Νέλσον Μαντέλα. Ένας πραγματικός μαχητής, μία φιγούρα που έχει σηματοδοτήσει την καλύτερη αντιμετώπιση της μαύρης φυλής στην Αφρική από τους λευκούς, αποτελεί παρελθόν. Τέτοιες ηγετικές προσωπικότητες δεν υπάρχουν σήμερα αλλά ελπίζουμε μέσα από τα συντρίμια να αναδειχτούν… Αντίο!

Βασίλης Αντωνίου, aek-live.gr