Ταξιδεύοντας στο άγνωστο…

Ταξιδεύω. Μπορώ και ονειρεύομαι. Για αυτό είμαι ευτυχισμένος… Γύρισα το κλειδί στη μίζα, πάτησα γκάζι και ταξίδεψα. Βρέθηκα σε μέρη αγαπημένα, με πρόσωπα αγαπημένα, μπροστά μου, δίπλα μου, στη σκέψη μου… Πάντα θα ονειρεύομαι, δεν έμαθα να κάνω και τίποτα άλλο, είναι σίγουρο ότι δεν θέλω να κάνω κάτι άλλο.

Φεύγοντας μου είπε ο Στράτος μου, καλή δουλειά… Πολύτιμες λέξεις…

Πολλοί αναρωτιούνται που πάμε, τι κάνουμε, τι στοχεύουμε, τι θα πετύχουμε τέλος πάντων…

Είναι ένας δρόμος μακρύς, ζόρικος, τον αγαπώ όμως γιατί είναι γνήσιος, ρομαντικός.

Από μέσα μου έχω πετάξει οτιδήποτε με ενοχλεί, με προβληματίζει, με τρομοκρατεί…

Απέναντι μου ένα μικρόφωνο, χιλιάδες σκέψεις, αμέτρητοι φίλοι και ένα απλό deja vu των παιδικών μου ονείρων…

Δεν ήταν κανένας πάνω από το κεφάλι μου να μου πει τι να πω, πως να το πω και ούτε έπρεπε να εξηγήσω με καλό τρόπο στον κοσμάκη ότι αυτό που λέμε είναι το σωστό…

Πόσο τους λυπάμαι τους απέναντι. Ευχουνισμένοι μέσα στην ίδια τους τη ζωή… Και εμείς φτωχοί… ΦΤΩΧΟΙ;;;

Χάρηκα σήμερα που συνάντησα φίλους ξανά… Χάρηκα που ένιωσα τους λωποδύτες να τρέχουν σαν τρελοί, ξεπουλημένοι μέσα στο ίδιο τους το είναι…

Όλο αυτό το διάστημα κερδίσαμε και χάσαμε… Κερδίσαμε νέους φίλους, ανθρώπους με αξία…Και τι χάσαμε; “Φίλους” που την έκαναν. Δεν άντεξαν, δεν αντέχουν ανθρώπους που είναι διαφορετικοί, που τολμούν και δεν υποτάσσονται… Πως μπορείς να αντέξεις ότι ο φίλος σου, ο γνωστός σου δεν είναι κουράδας και το λέει η ψυχή του;

Δεν ήταν εύκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να λες ότι αντιστέκεσαι μετά από 13 μήνες… Χωρίς χρήματα, χωρίς προοπτική, δίχως ένα αύριο να σε περιμένει…

Είμαι ευτυχισμένος που μπορώ να νιώθω ακόμη ελεύθερος μετά από τόσο καιρό…

Να παίζει το Venceremos και να σηκώνω τα χέρια ψηλά, με σφιγμένες γροθιές και να πανηγυρίζω σαν μικρό παιδί. Επιτρέψτε μου να παραμένω παιδί… Επιτρέψτε μου να με συναρπάζουν τραγούδια και επαναστάσεις διαφορετικές, πρόσωπο αμόλυντα μέσα από το πέρασμα των χρόνων.

Ω πόσο σας λυπάμαι, ξεπουλημένοι, εντός και εκτός…

Σας το είπα; Θα νικήσουμε!!!

Νίκος Αγγελίδης

Υ.Γ. Το πιο σημαντικό είναι να επιστεύεσαι τους ίδιους ανθρώπους, συνειδητά…
Υ.Γ. 2 Ζήτω η επανάσταση…