Το πρώτο πρωτάθλημα είναι πάντα μαγικό!

Δυστυχώς η γενιά μου δεν είχε την ευκαιρία να δει πολλούς τίτλους.

Διαλέξαμε ομάδα λόγω του πείσματος του μπαμπά, λόγω μιας καλής παρουσίας στην Ευρώπη και δεθήκαμε λόγω της διαφορετικότητας που την αντιληφθήκαμε μεγαλώνοντας.

Το πρώτο πρωτάθλημα που είχα την ευτυχία να δω ήταν το 2002 στο μπάσκετ. Μέχρι τότε σκόρπια Κύπελλα στο ποδόσφαιρο, κάποιες καλές πορείες αλλά μέχρι εκεί. Όλα τα παιδιά στην τάξη ήταν Ολυμπιακοί γιατί έβλεπαν τίτλους.

Ήταν η πρώτη μου σοβαρή ευκαιρία να τους κάνω καζούρα για κάποιον τίτλο. Μέχρι τότε απλώς έκανα υπομονή λέγοντας ότι κάποτε η ΑΕΚ σάρωνε τα πάντα, αλλά και όσα μου είχαν αφηγηθεί η μεγαλύτερη για το συμβολισμό του Δικέφαλου.

“Μπαμπά θα πάμε στο γήπεδο σήμερα”; Μία αφορμή έψαχνε για να κλείσει το μαγαζί νωρίτερα και να ανηφορίσουμε για το ΟΑΚΑ. Ήταν μεγάλες στιγμές. Χάζευα περισσότερο την ατμόσφαιρα και λιγότερο τον αγώνα. Άλλωστε ήξερα μέσα μου ότι θα νικήσουμε.

Πόσο ευχαριστήθηκα που έφυγαν πικραμένοι τότε οι αντίπαλοι στο άλλο πέταλο! Σκεφτόμουν πως ίσως εκεί να ήταν κάποιος συμμαθητής μου που μπορεί να μετάνιωνε για όσα μου “έσερνε” όλα τα σχολικά μου χρόνια.

Σε ηλικία 12 ετών κατάλαβα πόσο διαφορετικό είναι να είσαι ΑΕΚ. Αυτή η ομάδα μπορεί να μην παίρνει την κούπα κάθε χρόνο, αλλά όταν το κάνει το θυμούνται όλοι επειδή έχει κάτι το μάγκικο!

Από εκείνη την ημέρα δεν εγκατέλειψα ποτέ τη “Βασίλισσα”. Ήμουν εκεί στον υποβιβασμό της, και τώρα δίπλα της στην αναγέννηση (ελπίζουμε).

ΥΓ

Βασίλης Αντωνίου, aek-live.gr