Το ταξίδι δεν έχει προορισμό!

Ξεκίνησε τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου του 2012. Μία αγγελία ήταν αρκετή για να ψήσει ένα νεαρό εκκολαπτόμενο δημοσιογράφο να τα παρατήσει όλα και να μυηθεί σε αυτή την παρέα.

Ένα τηλέφωνο στον “Κύριο” τότε Νίκο Αγγελίδη και το ταξίδι άρχισε! Μία πρώτη άδεια για ταξίδι στην επαρχία και ύστερα δουλειά. “Άκουσε να δεις πως έχει το πράγμα. Εδώ δεν μας νοιάζει κανένας πρόεδρος, Δημητρέλος, Βιντιάδης, παρά μόνο το καλό της ΑΕΚ. Γράφουμε μόνο σε αυτή τη λογική” τα πρώτα του λόγια.

Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα. Δεν περίμενα ότι στον κόσμο που ζούμε μπορεί να έχει απομείνει τόσος ρομαντισμός. Επιστροφή στην Αθήνα και δουλειά. Το “αφεντικό” άλλωστε με είχε προειδοποιήσει πως ο Χειμώνας θα είναι… τρελός!

Έτσι και έγινε. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως κάποιους μήνες αργότερα θα μετέδιδα σε χιλιάδες ανθρώπους το επικό πρωτάθλημα του Χάντμπολ στο… φιλόξενο Άργος. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό όταν είδα πως θα πήγαινα στη Σλοβακία και τη Σουηδία για να μεταδώσω ζωντανά τα Ευρωπαϊκά παιχνίδια.

Και όλα αυτά σε μία αντιδημοσιογραφική λογική. Θα πει κάποιος “ρε φίλε πας στα 24. Σκέψου το μέλλον σου. Αυτή η ιστορία δεν έχει λεφτά”. Η απάντηση σε όλους αυτούς είναι να ζήσουν έστω και για ένα δευτερόλεπτο αυτή τη μαγεία του ταξιδιού.

Μπορεί να χαρακτηριστούμε και… Γκιούλιβερ λόγω των τρικυμιών που έχουμε υποστεί, αλλά κανείς δεν πτοείται. Ή καλύτερα όποιος πτοείται έχει αφανιστεί αργά ή γρήγορα από μόνος του!

Όσα περιέγραψα πιο πάνω όμως δεν είναι αυτά που με έκαναν να αναθεωρήσω δεκάδες πράγματα στη ζωή μου. Είναι οι φίλοι, όπως λένε κάποιοι. Εγώ τα λέω αδέρφια!

Ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρωινή μουρμούρα του Νίκου Αγγελίδη για να βελτιώσω τις ατέλειές μου. Όχι μόνο σαν “δημοσιογράφος” αλλά κυρίως σαν προσωπικότητα.

Ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το τηλεφώνημα το Σάββατο το μεσημέρι, γυρνώντας από παιχνίδι της Κ-17 από τον “Κύριο” τότε Μικελλή. “Βασίλη μου παρ’ ότι είσαι νέος στην ομάδα, θέλω την Παρασκευή να κάνεις την εκπομπή μου. Επίσης σκέψου και ένα όνομα γιατί μπαίνεις και εσύ στη μάχη”!

Πως γίνεται να ξεχάσεις τις αμέτρητες βραδιές φιλοσοφίας με τον Ανδρέα Ψάλτη και τη μόνιμη τάση του να με αποκαλεί “αυτοκαταστροφικό” λόγω της στάσης ζωής που έχω επιλέξει;

Πως να μην αγαπήσεις το Χρήστο Κωνσταντινίδη που για έξι μήνες δεν ανταλλάξαμε κουβέντα πέρα από τα επαγγελματικά και τώρα ετοιμάζουμε συνεργασίες… βόμβα με τις στιχουργικές μας εμπνεύσεις.

Τον Χριστόδουλο που ενώ ποτέ δεν αναπτύξαμε κολλητές σχέσεις, με βοηθούσε να ενσωματωθώ γρήγορα στο κλίμα.

Και φυσικά όλα τα άλλα αδέρφια μου! Τον επαναστάτη Αλιατά, το ρομαντικό Καρυστινό, τον Κόπολα Λευτέρη, το “μαργαριτάρι” της Νέας Σμύρνης Νίκο Μαργαρίτη, την αφανή δύναμη Δημήτρη Καβαλαγιό, τον Άλεξ, τον Κώστα από το Πέραμα, τους… αναμνηστικούς Νικολαϊδη, Ζαντόπουλο, το σύντροφο Μπέκτα, τον πρωθυπουργό Ρένο Αρβανίτη  το Νικολάκη από τις Σέρρες που πρέπει να του πληρώσω εγχείρηση για το τύμπανο στο αυτί γιατί του το διέλυσα από τις φωνές και τα πανηγύρια μόλις με ενημέρωσε πως πήγαμε στον τελικό του Λιγκ Καπ και τους Χάρη Καραγιάννη, Ιορδάνη Χρυσοβελώνη που από την πρώτη στιγμή έδειξαν πως είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της μεγάλης ΟΜΑΔΑΣ!

Ναι. Το ΑΕΚ LIVE είναι ομάδα! Και μάλιστα δεν παίρνει μεταγραφές από μόνη της! Όποιος κουβαλάει ΑΕΚτζήδικη τρέλα μπορεί να γράφει εδώ ελεύθερα ότι του κατέβει στο κεφάλι!

Στη ζωή ποτέ μη λες ποτέ λένε. ΠΟΤΕ όμως δεν θα εγκαταλείψω αυτή τη μάχη. Γιατί αν γίνει αυτό θα νιώσω υπόδικος απέναντι σε αυτό που από μικρός αγάπησα και μου έχει δώσει νόημα να ζω. Την ΑΕΚΑΡΑ!

Βασίλης Αντωνίου, aek-live.gr