ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΔΩ e-mail: aeklivegr@gmail.com

NON AEK

Adios Μουρίνιο!

Published

on

Μεγάλος θρίαμβος και πανάξια πρόκριση για την Παρί Σεν Ζερμέν μέσα στο Λονδίνο!

during the UEFA Champions League Round of 16, second leg match between Chelsea and Paris Saint-Germain at Stamford Bridge on March 11, 2015 in London, England.

Παρά το 1-1 του πρώτου αγώνα -που έδινε ελαφρύ προβάδισμα στην Τσέλσι- παρά την αποβολή του Ιμπραΐμοβιτς απ’ το 31’, παρά το ότι η ομάδα του Μουρίνιο προηγήθηκε δις (σε κανονική διάρκεια και έξτρα χρόνο), εν τέλει οι «μάγκες» του Μπλαν πέτυχαν το «χρυσό» τέρμα με τον Τιάγκο Σίλβα (114’) και με το 2-2 «τσίμπησαν» το εισιτήριο για τα προημιτελικά του Champions League.

Κέιχιλ και Αζάρ τα δύο γκολ των Άγγλων που… πάνε σπίτι τους πρόωρα και ενώ ήταν αήττητοι στη φετινή διοργάνωση. Ο έτερος Βραζιλιάνος στόπερ, Νταβίντ Λουίζ έδωσε το φιλί της ζωής στους Παριζιάνους που τους οδήγησε στην παράταση. Εκατέρωθεν διαιτητικά λάθη του Κάιπερς ο οποίος τα ‘κανε μαντάρα.

Το ματς:

Ναι μεν η Παρί Σεν Ζερμέν χρειαζόταν γκολ για να ελπίζει, ωστόσο δεν είχε σκοπό να βγει απ’ το… 1’ σε φουλ επίθεση. Άφησε χώρο, επέτρεπε στην Τσέλσι να κάνει παιχνίδι, αλλά οι Λονδρέζοι δεν μπορούσαν και τα περίμεναν όλα απ’ τον ευδιάθετο Αζάρ. Ρυθμός υπήρχε στο ματς, η μπάλα πήγαινε πάνω-κάτω, αλλά φάσεις μπροστά στις δύο εστίες δεν υπήρχαν.

Και η πρόκριση ήρθε πιο κοντά για τους Λονδρέζους -και παράλληλα πιο μακριά για τους Γάλλους- όταν στο 31’ ο Ιμπραΐμοβιτς αποβλήθηκε απευθείας με κόκκινη κάρτα, μετά από αυστηρή απόφαση του διαιτητή Κάιπερς. Ο ρέφερι της αναμέτρησης είχε βάλει… στόχο να γίνει ο άνθρωπος του αγώνα. Και το έδειξε ξανά στο 43’ όταν ο Ντιέγκο Κόστα πέρασε τους πάντες (και με τη βοήθεια απ’ τις κόντρες), αλλά δεν του δόθηκε πέναλτι σε ανατροπή απ’ τον Καβάνι. Και κάπως έτσι, δίχως κάτι πραγματικά ουσιώδες, το 0-0 έμεινε μοιραία μέχρι και το 45’.

Η ομάδα του Μπλαν ήταν κάτι παραπάνω από μαχητική. Ήταν κάτι παραπάνω από συγκλονιστική, παίζοντας στα ίσα την αντίπαλό της και παρά το ότι είχε αριθμητικό μειονέκτημα. Κι αν ο Καβάνι στο 58’ είχε σημαδέψει… χιλιοστά καλύτερα, τότε δεν θα είχε βρει δοκάρι, αλλά δίχτυα (μετά από εξαιρετική κάθετη του Παστόρε κι ενώ ο Ουρουγουανός φορ πέρασε και τον Κουρτουά) και θα είχε μπει πρόωρα φωτιά στο ματς.

Ο Μουρίνιο έστω και με πολύ ιδρώτα (λόγω και της πίεσης των Παριζιάνων που φαίνονταν σαν αυτοί να ‘χουν αριθμητικό πλεονέκτημα!), έστω κι αν δεν έπειθε επ’ ουδενί, πήγαινε το παιχνίδι όπως ήθελε. Τσούκου-τσούκου να έρθει το αποτέλεσμα (έχοντας και την καβάτζα του πρώτου αγώνα). Κι όταν ο Κέιχιλ άνοιξε το σκορ στο 81’ (με δυνατό σουτ κι ενώ η άμυνα… ήταν απούσα), φάνηκε πως τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Κι όμως, ο άνθρωπος που κάποτε ήταν στο Στάμφορντ Μπριτζ και… αγαπούσε την Τσέλσι, την «σκότωσε». Με φοβερή κεφαλιά του Νταβίντ Λουίζ (86’), λοιπόν, οι φιλοξενούμενοι έγραψαν το 1-1 και έστειλαν το ματς στην παράταση, με τον Κάιπερς να χαρίζει -για δεύτερη φορά- την κόκκινη στον Ντιέγκο Κόστα.

Παρά την μαχητικότητά της, παρά το θάρρος που έδειχνε μέσα στο Λονδίνο -είπαμε έπαιζε με δέκα παίκτες απ’ το 31’- η Παρί ήταν ξανά σε… δεινή θέση. Διότι ο Τιάγκο Σίλβα υπέπεσε σε παράβαση (κάνοντας χέρι στην περιοχή σε μια δύσκολη φάση) και στο πρώτο μέρος της παράτασης ο Αζάρ με πέναλτι, έδωσε εκ νέου το προβάδισμα στους «μπλε». Ο αρχηγός των Γάλλων χρειαζόταν την εξιλέωση. Χρειαζόταν να μην είναι αυτός ο μοιραίος ενός αποκλεισμού. Και μπορεί σε πρώτο χρόνο ο Κουρτουά να του αρνήθηκε την ισοφάριση -με απίθανη απόκρουση- όμως στο 114’ σε μια… παρόμοια «σκηνή», ο Βραζιλιάνος αμυντικός διαμόρφωσε -με ψιλοκρεμαστή κεφαλιά κι ενώ φέρει ευθύνη ο Βέλγος που ήταν σε κακή θέση- το τελικό 2-2, υπογράφοντας μια μεγαλειώδη και πανάξια πρόκριση της ομάδας του με τον ίδιο από μοιραίο να γίνεται… κούκλος!

Πηγή: sport-fm.gr

Μεγαλωμένος σε χρόνια που το να είσαι ΑΕΚ δεν είναι και το πιο συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο. Άλλωστε γεννημένος το 1990 το πρώτο πρωτάθλημα που είδα από την ποδοσφαιρική ΑΕΚ ήταν το 2018. Χρόνια συνήθως αποτυχημένα, μίζερα αλλά με πολύ συναίσθημα και πάθος. Ένα πάθος που ολοένα και μεγαλώνει όπως το μεγαλείο της... Δεν είμαστε ΑΕΚ για τα εύκολα. Κάθε μέρα δίπλα της είναι και ένας άνισος αγώνας μεταξύ λύπης και χαράς. Και πολλή πολλή αγάπη.

Continue Reading
Advertisement