Δεν θα ξεχάσουμε αυτό το τρελό τυπάκι!

Γράφει ο Πάνος Ακάκιος

Με ανακοίνωσή της η ΑΕΚ έκανε γνωστό πως ο Χρήστος Αραβίδης δεν θα ανανεώσει το συμβόλαιό του με την ομάδα και βρίσκεται πλέον στην αναζήτηση του επόμενου σταθμού της καριέρας του.

O «Άραβας» όπως είναι το προσωνύμιο του (που δημιουργήθηκε απο ένα λεκτικό λογοπάιγνιο) δεν θα βρίσκεται πλέον στην ομάδα μας μιας και σήμερα έπεσαν τίτλοι τελους και με επίσημο τρόπο.

Το ταξίδι σου με την ομάδα ξεκίνησε πριν τρία χρόνια περίπου οταν το ενδιαφέρον της ΑΕΚ προς το πρόσωπό σου,γέμισε με ευχάριστη έκπληξη τα μπιρμπιλωτά σου μάτια και πλημμύρισε την καρδιά σου τόσο ωστε δεν ήθελες να χάσεις την ευκαιρία αυτης της μοναδικής περιπέτειας αψηφώντας την κατηγορία της Β΄ εθνικής που αγωνίζονταν τότε η ΑΕΚ.
Μάταια προσπαθούσες να κρατήσεις τον ενθουσιασμό σου και η ανυπομονησία σου να φορέσεις την φανέλα της ΑΕΚ παίρνει σάρκα και οστά.

Το πάθος,η διάθεση,το παιχνίδι ηρωισμού και τα τρεξίματά σου εκτιμήθηκαν πολύ γρήγορα απο τον κόσμο που έβλεπαν εναν άνθρωπο να τα δίνει όλα και γρήγορα έγινες σύνθημα στα χείλη των οπαδών της ομάδας.
Οι πανηγυρισμοί σου στα πρώτα σου γκολ αποτύπωναν στις εκφράσεις του προσώπου σου όλη την τρέλα που δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει το όνειρο που βιώνει.

Ο κόσμος ειχε ψηφίσει την συμπάθειά του και ο Χρηστάρας παίρνοντας αυτοπεποίθηση και θάρρος απο την δυναμική της ομάδας έγινε κομμάτι της ,έτοιμος να θυσιαστεί για το καλό της…

Τα προσωπικά του επιτεύγματα αλλα κυρίως το οτι πραγματοποιήθηκαν τα ΠΡΕΠΕΙ της ομάδας,του γέμισαν στα full τα κίνητρα μιας και η προοπτική με την επιστροφή της ομάδας άρχισε να παίρνει τα φυσιολογικά της επίπεδα.Αυτές οι στιγμές έκαναν τον Χρηστάρα να νοιώθει περηφάνια που είναι μέλος αυτου του συλλόγου και που έχει ενεργό ρόλο στην ομάδα και αυτό τον εξίταρε,κάτι που το έδειχνε σε υπερθετικό βαθμό.

Οι απαιτήσεις σιγά-σιγά άρχισαν να ανεβαίνουν,οι διάφορες ανακατατάξεις που έγιναν,εκτός απο την ομάδα μπέρδεψαν και τον ίδιο.Τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά είχαν ταβάνι αλλα η μαχητικότητά του ήταν χρήσιμη σε ορισμένα παιχνίδια και η απουσία του απο αυτά τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο σημαντικό πια..

Η ανάγκη του για να βοηθήσει την ομάδα δεν έβρισκε αντίκρυσμα και ο χρόνος συμμετοχής που του είχαν τάξει το καλοκαίρι δεν τηρήθηκε όπως έπρεπε.Καπου σε εκείνο το σημείο του βγήκε το παράπονο με λάθος τρόπο και λειτούργησε λίγο εγωιστικά.Ήταν μια άτυχη στιγμή.Μια μικρή μαύρη κουκίδα σε μια σειρά με γεμάτες στιγμές.

Το άδικο που ένιωθε μέσα του μεγάλωσε με τον παραγκωνισμό που του έκανε η ίδια του η ομάδα.Παραδέχτηκε τα λάθη απο την μεριά του,σιώπησε και με την λήξη της τιμωρίας του έκανε αυτό που ήξερε καλύτερα.Να προσπαθεί και να τα δίνει όλα.Και αυτό είχε μεγαλύτερη αξία για έναν παίχτη ο οποίος θεωρούνταν ξένο σώμα για την ομάδα και αντιλαμβάνονταν οτι το τέλος του πλησίαζε με την λήξη της χρονιάς.

Είμαι σίγουρος πως μέσα του νιώθει τυχερός και ευλογημένος που υπήρξε μέλος της οικογένειας της ΑΕΚ.Έζησε στιγμές έντονες,γεμάτες με συναισθήματα.Ίσως συνολικά να πήρε περισσότερα απο όσα άξιζε.Όμως δεν θα ξεχάσουμε αυτο το τυπάκι που με την τρέλα του και το πάθος του έδεσε με την ομάδα,αγαπήθηκε και έφτιαξε τον κόσμο και δημιούργησε μαζί του μια σχέση αρμονική..

Καλή τύχη «Άραβα»…