Με την ΑΕΚ δεν δέθηκα στην κατάκτηση κάποιου πρωταθλήματος. Δέθηκα μόνο όταν είδα κάποια στοιχεία από αυτά που εγώ λάτρευα σαν ερασιτέχνης αθλητής, στην ΑΕΚ και συγκεκριμένα στο γυναικείο τμήμα βόλεϊ και στο χάντμπολ. Αυτό το δέσιμο κόντεψε να σπάσει πριν μια εβδομάδα.

Γράφει ο Νίκος Μπουσμπούκης

Με συγχωρείτε αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι εγώ τον αθλητισμό είναι πολύ διαφορετικός. Φταίνε σίγουρα και τα παραπάνω από 10 χρόνια ως αθλητής. Η δικιά μου θεωρία για τον αθλητισμό επέτρεπε σε μια αθλήτρια του Ολυμπιακού να αποθεώσει τον κόσμο της ΑΕΚ, να έρθει μετά στην ΑΕΚ και στη συνέχεια να επιστρέψει στον Ολυμπιακό. Αυτός είναι και ο λόγος που σήμερα επιχειρώ την σύγκριση αυτών των δύο φωτογραφιών. Έστω και αν κάποιοι μας θεωρείτε γραφικούς εμάς που μιλάμε συνεχώς για… Μπακαούκες. Έστω και αν Μπακαούκες δεν υπάρχουν πια, τους πάτησε το τρένο του επαγγελματικού αθλητισμού.

Η δική μου θεωρία για τον αθλητισμό με οδήγησε πριν από δύο εβδομάδες να βλέπω τον τελικό του Ολυμπιακού για το κύπελλο στο βόλεϊ γυναικών. Ξέρετε εκεί που δεν έπαιζε καμία ΑΕΚ. Αλλά ρε αδελφέ συνειδητοποίησα ότι τις μισές ερυθρόλευκες τις ήξερα με το μικρό! Γιατί στον δικό μου αθλητισμό τον σωστό αντίπαλο τον αγαπάς πολύ περισσότερο από έναν κακό συμπαίκτη. Και έτσι έκατσα να αναπολώ τους δικούς μας τελικούς, τον δικό μας αθλητισμό.

Μια εβδομάδα μετά η μοίρα έμελλε να ζήσω από πολύ κοντά τα γεγονότα της Τούμπας. Η εικόνα του Σαββίδη με το όπλο με έκανε να αηδιάσω. Να μισήσω τον δικό τους αθλητισμό. Να μισήσω ασπρόμαυρους, κιτρινόμαυρους, πράσινους, κόκκινους που θα έκαναν κάτι τέτοιο για να πάρουν ένα πρωτάθλημα. Να μισήσω τους φιλάθλους (;) που θα υποστηρίξουν τον Σαββίδη  και τον κάθε Σαββίδη και θα κάνουν το άσπρο μαύρο γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να πάρουν αυτό το πρωτάθλημα. Και αν το πρωτάθλημα είναι τέτοιο, χάρισμα τους!

Δικοί σας όλοι οι πόλεμοι, παράσημο σας οι σφαίρες. Κρατήσαμε για μας κάτι καινούργιες μέρες.