Έπαιξε μπάλα η φανέλα και η ιστορία της

Τη φανέλα της ΑΕΚ θα τη σέβεστε ρε! Όπως και την ευρωπαϊκή ιστορία της. Μπορεί να μην πέρασε αλλά έπεσε με αξιοπρέπεια. Όπως της αρμόζει. Μια ομάδα διαλυμένη, χωρίς μόνιμο προπονητή, με τα μίντια να οργιάζουν στο κουφάρι της και το κλίμα να είναι πολύ κακό, κατάφερε να αγγίξει σχεδόν το θαύμα…

Το 0-2 απέναντι στην Τράμπζονσπορ είναι από αυτά τα βράδια που μας κάνουν να την αγαπάμε πιο πολύ. Γιατί στην ΑΕΚ μάθαμε να μην είμαστε εύκολοι πανηγυρτζήδες αλλά πιστά ερωτευμένοι με την επιτυχία και την αποτυχία της… Άλλωστε αυτή είναι η ουσία και στο ποδόσφαιρο αλλά και στη ζωή. Πάντως αν ένα πράγμα μπορούμε να πούμε για σήμερα είναι ότι έπαιξε μπάλα το κίτρινο και το μαύρο. Έπαιξε μπάλα η ιστορία της φανέλας. Ο Παπαϊωάννου, ο Μαύρος και ο Ντέμης.

Δεν είδαμε παιχταράδες, ούτε μπαλάρα. Είδαμε όμως την ΑΕΚ ρε γαμώτο. Την ομάδα που αγαπήσαμε από μικρά παιδιά. Αυτή που μάχεται μέχρι το τέλος. Αυτήν που πήγαμε να ξεχάσουμε όσο αυτός ο επικίνδυνος Πορτογάλος έκανε τα δικά του. Είναι να απορεί κανείς πώς αυτός ο άνθρωπος βρέθηκε στον πάγκο της ΑΕΚ. Η ομάδα έχασε την πρόκριση λόγω των ερασιτεχνικών χειρισμών στην προετοιμασία.

Σήμερα αυτό έκανε μπαμ. Είδαμε μια ΑΕΚ που προφανώς υστερεί σε φυσική κατάσταση, όμως έπαιζε με νεύρο και πείσμα. Το πρώτο είναι αποτέλεσμα του Καρντόσο και το δεύτερο αποτέλεσμα της απομάκρυνσης του Καρντόσο. Η ΑΕΚ δεν μπορεί να κάνει θαύματα. Μπορεί όμως να ξαναγίνει ΟΜΑΔΑ. Αυτό είναι το ζητούμενο για φέτος. Το δείγμα στην Τραπεζούντα ήταν θετικό. Με σταθερά βήματα, σωστό σχεδιασμό και ψυχή βαθιά πάμε να σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται.

ΑΕΚάρα έχεις βαριά φανέλα…

ΥΓ. Πόσο παιχτάρα είσαι ρε Λιβάγια, πόσο;

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΛΥΤΑΣ