Η Εκκλησία και η Ιστορία

Η οποιαδήποτε επίσημη Εκκλησία ποτέ δεν τα πήγε καλά με την Ιστορία!

Το Δόγμα, στις θεωρίες του πάντα ήθελε την Ιστορία να προσαρμόσει και αν αυτή τα αντίθετα έδειχνε και δίδασκε, οι δογματικοί ταγοί την αμφισβητούσαν, την διόρθωναν ή την έκρυβαν. Γιατί, όπως είπε ο Όργουελ, αυτός που ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν και όποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον! Πάνω σε τούτον τον συλλογισμό το παιχνίδι ανέκαθεν παιζόταν και συνεχίζει δυστυχώς να παίζεται. Αυτό και το Πατριαρχείο από την ίδρυσή του έκανε στο παρόν για να δεσπόζει κι ένα βολικό παρελθόν να παρουσιάζει, ώστε η δεσποτεία του στους επόμενους αιώνες να διασφαλίζεται. Να γιατί το Πατριαρχείο τις ιδέες του Ρήγα αποκήρυξε και η έγερση των Ελλήνων το θορύβησε. Ένα «αφορισμένο» παρελθόν ανασταίνανε, που την παρούσα εξουσία φανερά αμφισβητούσε και σε διαφορετικό μέλλον το Γένος πλέον οδηγούσε. Κάθετα αντίθετο λοιπόν το Πατριαρχείο με τον ξεσηκωμό και ό,τι μπορούσε, για να τον εμποδίσει, έπραξε…

Σύμφωνα με τον ιστορικό της επανάστασης Σπυρίδωνα Τρικούπη ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄, «…όχι μόνον ουδόλως ενεθάρρυνε την ελληνική Εθνεγερσία, αλλά πάντοτε απέτρεπε τους προς ούς διελέγετο φιλεπαναστάτας, θεωρών εθνοφόρον το τοιούτον τόλμημα…». Ο Γρηγόριος στέλνει τρεις εγκυκλίους-αφορισμούς, με την εντολή σε όλες τις εκκλησίες αυτές να διαβαστούν. Οι χαρακτηρισμοί τόσο για τους ξεσηκωμένους ραγιάδες, όσο και για τους πρωτεργάτες είναι βαρείς και ατιμωτικοί. Οι Αλέξανδρος Υψηλάντης και Μιχαήλ Βόδας αποκαλούνται «αλαζόνες, ανόητοι, δοξομανείς ματαιόφρονες, κακοήθεις, λυμεώνες, κακόβουλοι και κακοποιοί». Όλοι δε, πρώτοι και παρακατιανοί, καταραμένοι, ασυγχώρητοι και άλυτοι μετά θάνατον χαρακτηρίζονται και σε αιώνιο ανάθεμα και τυμπανισμό καταδικάζονται. Και όμως ο υπόψη Πατριάρχης «Εθνομάρτυρας» θεωρείται, αφού την ιστορία όμοιοί του αργότερα έγραψαν! Γιατί την Εκκλησία αυτή η αφήγηση της Ιστορίας εξυπηρετούσε. Και να ήταν μόνο αυτό…

«Η πολυπόθητη λευτεριά άργησε πάρα πολύ να έλθει, γιατί το πατριαρχικό-φαναριώτικο κράτος κατέπνιγε κάθε ελευθερωτική πνοή με αφορισμούς, άρες, κατάρες και διαβρώσεις μέσω πολλών ρασοφόρων του και ιδιαίτερα των πολυπληθών και αργόσχολων καλογέρων του» ο ιστορικός Δημήτριος Φωτιάδης γράφει και το «σφάξε με αγά μου, για να αγιάσω» τονίζει! «…Και τοιουτοτρόπως, κάθε ημέραν ο λαός ελίγνευε και επτώχαινε…», ο Κολοκοτρώνης στη νεολαία τον Οκτώβρη του 1838 αφηγείται. Κι έτσι ακριβώς συνέβαινε σε όλη την διάρκεια της μακραίωνης δουλείας των Ελλήνων! Ο κλήρος τον Σουλτάνο προσκυνούσε και το πλήρωμα της εκκλησίας του δυνάστευε. Γιατί προνόμια απολάμβανε και η κατάσταση τη μακροημέρευσή του ευνοούσε. Για τούτο δούλοι του Μεγαλοδύναμου Θεού και του Πολυχρονεμένου Σουλτάνου οι ραγιάδες έπρεπε να μείνουν! Άλλωστε, αυτό ο Απόστολος των Εθνών Παύλος δίδαξε, έγραψε και επιτάσσει: «Όσοι είναι δούλοι, να εκτιμούν ιδιαίτερα τους κυρίους τους, για να μη βλασφημείται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία Του»…

Όμως, αλλιώς την Ιστορία μας διδάσκουν! Αυτή, που οι ίδιοι έγραψαν και καταπώς τους συνέφερε τα γεγονότα αφηγήθηκαν. Σήμερα βέβαια, όποιος θέλει την αλήθεια να μάθει, εύκολα τη μαθαίνει. Πόσοι όμως το κάνουν; Ελάχιστοι! Ο πολλοί την «επίσημη» άποψη ασπάζονται και το ψεύδος δυστυχώς όχι απλά διαιωνίζεται αλλά και τους παραχαράκτες της Ιστορίας δικαιώνει. Με αποτέλεσμα, αυτοί να αποθρασύνονται και επικαιροποίηση της δόξας τους να διεκδικούν! Στην Επιτροπή της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας αναφέρομαι, που πόνημα για τα 200 χρόνια από το 1821 ετοιμάζει τη γνωστή συνταγή ακολουθώντας: « Ελέγχουμε το παρόν, θα παρουσιάσουμε το παρελθόν όπως θέλουμε, τον έλεγχο στο μέλλον για να έχουμε». Τι δεν καταλάβατε; Περιμένετε και θα δείτε! Τότε θα τα ξαναπούμε και θα πούμε πολλά…