Κι όμως Νέντε, έπρεπε να γονατίσεις…

0

Μεγάλη συζήτηση άνοιξε στον κόσμο της ΑΕΚ γύρω από την κίνηση του Νεντελτσεάρου να μη γονατίσει συμβολικά για το Black Lives Matter στον τελευταίο αγώνα που έδωσε με την εθνική του ομάδα, τη Ρουμανία.

Και ορθώς άνοιξε αυτή η συζήτηση!

Είναι δείγμα κουλτούρας και πολιτισμού το γεγονός ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ μπροστά στο ενδεχόμενο να υπάρχει στο ρόστερ της ένας ποδοσφαιριστής με ρατσιστικές ιδέες, αντέδρασαν εντόνως. Η προσφυγομάνα ΑΕΚ έχει ξεβράσει και στο παρελθόν άλλωστε πολλούς τέτοιους τύπους.

Παρόλα αυτά, μετά την πρόκληση της όλης σύγχυσης ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής ξεκαθάρισε τη θέση του ισχυριζόμενος ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι ρατσιστής και ότι δε γονάτισε, γιατί απλώς πιστεύει ότι αυτά τα φαινόμενα δεν καταπολεμιούνται με αυτό τον τρόπο, αλλά χρειάζονται πολύ περισσότερα.

Καμία διαφωνία σε πρώτη ανάγνωση. Ο συστημικός και ο ακροδεξιός ρατσισμός δεν τσακίζονται μέσα από υποκριτικές καμπάνιες της UEFA, ή από πρωτοβουλίες από τμήματα επικοινωνίας των ΠΑΕ, ή από ποσταρίσματα στα social media.

Στο ΑΕΚ-LIVE το ξέρουμε πολύ καλά αυτό. Οι δρόμοι, οι γειτονιές, τα σχολεία, οι σχολές, οι χώροι δουλειάς και οι κερκίδες θέλουν πολύ κόπο και αγώνα για να διαλύσουν κάθε ακροδεξιό φίδι που είναι έτοιμο να βγει από την τρύπα του. Χρειάζονται κινητοποιήσεις του κόσμου από τα κάτω, δράσεις των σωματείων και των πολιτικών φορέων, κινήσεις αλληλεγγύης από αντιρατσιστικές συλλογικότητες κλπ.

Αυτό δεν αναιρεί όμως τη σημασία μιας συμβολικής κίνησης από έναν αθλητή. Ειδικότερα όταν αυτή γεννήθηκε μέσα από το αίμα χιλιάδων μαύρων πολιτών στην άσφαλτο των ΗΠΑ.

Οι ποδοσφαιριστές, εκτός από επαγγελματίες με υψηλά συμβόλαια, είναι και δημόσια πρόσωπα. Και όταν ένα δημόσιο πρόσωπο παίρνει θέση για ένα μείζον ζήτημα που απασχολεί την κοινωνία, τότε δεν είναι απλώς η μεταγραφή του Μελισσανίδη και του κάθε Μελισσανίδη, αλλά πολύ περισσότερα για το σύλλογο και τον κόσμο του.

Αμφισβητεί μήπως κανείς την αξία της παρακάτω φωτογραφίας;

Ο Έρικ Καντονά με κινηματογραφική κλωτσιά απαντάει στο ρατσιστικό οχετό του οπαδού της Κρίσταλ Πάλας, γκρεμίζοντας κάθε έννοια απολιτίκ συμπεριφοράς των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών και τήρησης ίσων αποστάσεων.

Μήπως επίσης αμφισβητεί κανείς την αξία της παρακάτω φωτογραφίας;

Στις 20 Μαρτίου του 1997 ο Ρόμπι Φάουλερ σε παιχνίδι για το τότε Κύπελλο Κυπελλούχων απέναντι στην Μπραν, μετά το δεύτερο γκολ που σημείωσε, σήκωσε τη φανέλα του και έστειλε μήνυμα συμπαράστασης στους 500 απολυμένους λιμενεργάτες του Λίβερπουλ.

Αμφισβητεί σε τελική ανάλυση κανείς την αξία της παρακάτω φωτογραφίας;

Οι Αμερικανοί ολυμπιονίκες Τόμι Σμιθ και Τζον Κάρλος 53 χρόνια πριν, την περίοδο που έβραζε το καυτό καζάνι του παγκόσμιου ’68, σηκώνουν τις γροθιές τους απέναντι στο ρατσισμό και τις διακρίσεις, στέλνοντας ένα μήνυμα που ταξίδεψε σε όλη τη γη και μέχρι και σήμερα προκαλεί ρίγος.

Προφανώς και ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο από τις γροθιές των ολυμπιονικών του ’68 ή τις κινήσεις του Καντονά και του Φάουλερ. Χρειάζονται πολύ περισσότερα.

Όμως διάολε σε ένα κόσμο που αμφισβητούνται ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα, που ο ρατσισμός, ο σεξισμός και κάθε είδους διάκριση αξιοποιούνται από το σύστημα στην κατεύθυνση του τσακίσματος των αδύναμων, είναι πολύ σημαντικό οι αθλητές να παίρνουν θέση.

Να μην ψελλίζουν απλώς πέντε κουβέντες στην κάμερα μετά τους αγώνες, αλλά να μιλάνε για τα ζήτηματα της εποχής τους. Να εκφράζονται για αυτά για τα οποία βράζει η κοινωνία. Μεγάλη υπόθεση. Όχι από την κλισέ άποψη ότι “δίνουν το καλό παράδειγμα στα νέα παιδιά”, αλλά ότι ενεργούν ως ενεργά μέλη μιας κοινωνίας και όχι απλώς ως προϊόντα ενός εμπορικού θεάματος.

Και αυτό ειδικά σήμερα έχει τεράστια αξία.

Οπότε ναι Νέντε, έπρεπε να γονατίσεις. Γιατί και ο συμβολισμός, έχει τη δύναμή του.

 

Νικόλας Κολυτάς

ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ – ΑΕΚ-LIVE


Comments are closed.