Στο θέατρο των παράλογων σκιών, όπου η ζωή μας σήμερα παρουσιάζεται, όλοι κάποιο ρόλο ή μη ρόλο παίζουμε

Γράφει ο Ιων Θάρσυνος

Όσοι τρανταχτό όνομα,συνείδηση ανύπαρκτη, και τσέπες γεμάτες διαθέτουν, τον ρόλο του πρωταγωνιστή διεκδικούν, παίρνουν και παίζουν. Οι λιγότερο γνωστοί, που συνείδηση ελαστική και μισογεμάτες τσέπες διαθέτουν, σε ρόλο δεύτερο περιορίζονται και να γίνουν πρωταγωνιστές ονειρεύονται. Οι παρακατιανοί και άσημοι, με τη συνείδηση από ένστιχτα και παρορμήσεις να κατευθύνεται και τις τσέπες αδειανές συνεχώς να έχουν, τον άχαρο ρόλο του κομπάρσου παίζουν και αργά και που στη σκηνή εμφανίζονται.

Έτσι οι διανομείς των ρόλων αποφάσισαν! Εξάλλου,αυτοί το έργο παράγουν, επιχορηγούν και σκηνοθετούν. Και αν κομπάρσους χρησιμοποιούν, για μπούγιο τούς θέλουν, αφού όσο περισσότεροι στο έργο συμμετέχουν,ο ι σκηνές του πλουταίνουν και οι τσέπες των παραγωγών γιομίζουν.

Για μία καλοστημένη ιλατροτραγωδία πρόκειται, στην οποία οι σκιές, η φάρσα και το αδιανόητο κυριαρχούν. Στην εξέλιξή της, οι σκιές αναδείχνονται αλλά κανείς δεν το αντιλαμβάνεται, η πλοκή από τη φάρσα χαρακτηρίζεται όμως γέλιο δεν βγαίνει και η υπόθεση το αδιανόητο ως φυσιολογικό παρουσιάζει, που παραπέρα ανάλυση και προβληματισμό δεν χρειάζεται. Πρωταγωνιστές οι τραπεζίτες, οι μεγαλομέτοχοι, οι εκδότες-καναλάρχες, που κυρίως σε άλλες μπίζνες εστιάζονται και φυσικά οι αντιπρόσωποι του λαού στην διοίκηση και οι εκπρόσωποι του Θεού στη γη. Σε δεύτερους αλλά ουσιαστικούς ρόλους τα μίσθαρνα στελέχη, τα κάθε λογής παπαγαλάκια και οι εξαγορασμένοι μπιστικοί όσων εξουσία, φανερή ή κρυφή, ασκούν. Κομπάρσοι όλοι οι υπόλοιποι, που θολωμένοι και μπερδεμένοι τους πρώτους και τους δεύτερους χειροκροτούν.

Όλοι μαζί, ενωμένοι δυνατοί, έναν ωραίο θίασο αποτελούν, που χάρη στην δύναμη και το υποκριτικό ταλέντο των ηθοποιών κι εξαιτίας της αδυναμίας
και της σιωπηλής παρουσίας πλήθους κομπάρσων, την πραγματικότητα πιστά και ρεαλιστικά παρουσιάζει. Οι καλοί πατριώτες, οι βολεμένοι οικογενειάρχες
και οι ευσεβείς χριστιανοί βρίσκουν το έργο θαυμάσιο και τη συνέχειά του εύχονται, ενώ κάποιοι αχρείοι, που ιερό και όσιο δεν έχουν, να το υπονομεύσουν προσπαθούν και τους κομπάρσους πιέζουν, κάποιο ρόλο κι αυτοί να διεκδικήσουν. Ευτυχώς όμως, το βήμα της Βουλής, η αμεσότητα της τηλεόρασης, ο άμβωνας και η δύναμη των γκλοπς μόνιμα και σταθερά επαγρυπνούν τους αλλοπαρμένους να νουθετήσουν και στο κλίμα του έργου να επαναφέρουν. Όσοι επιμένουν, στο νοσοκομείο στέλνονται ή στο μπαλαούρο κλείνονται.

“Δεν έχω ταυτότητα,δεν υπάρχει άλλο εγώ εκτός εκείνου, που είναι η αντανάκλαση αυτού,που οι άλλοι προσδοκούν να είμαι. Είμαι όπως με θέλετε” λέει ο
Πιραντέλλο και οι κομπάρσοι εφαρμόζουν. Ό,τι μπορούν κάνουν, για να παραμείνουν αυτοί, που οι πρωταγωνιστές απαιτούν και φροντίζουν να είναι. Γι’αυτό το έργο απρόσκοπτα ακόμα παίζεται και ακριβώς όπως έχει σκηνοθετηθεί, θα συνεχίσει να παίζεται. Για να αλλάξει,μια νέα παραγωγή και διαφορετική σκηνοθεσία χρειάζεται και μια ριζική αναδιανομή των ρόλων απαιτείται. Κάτι όμως που τόλμη και αγώνα προϋποθέτει και την ανάληψη ευθυνών από τη μεριά των κομπάρσων απαιτεί. Μπορούν οι κομπάρσοι; Όσο ο Αλαφούζος πίνει καφέ και τσάϊ με τον Άδωνη στο “Da capo” όχι…