Μια Κυριακή στη Σκεπαστή… άλλαξε όλη μου η ζωή!

Ήταν το σπίτι μας

Φτιαγμένο τις νύχτες από τους πρόσφυγες που ήθελαν να στεγάσουν τα όνειρα μιας καινούργιας (και) αθλητικής ζωής, έφτασε να είναι το φόβητρο και ο εφιάλτης ακόμα και των ισχυρών της Ευρώπης.
3 Μάη του 2003 θα είναι το τελευταίο επίσημο ματς με τον Άρη και την αυτονόητη τεσσάρα που τον περίμενε. Όλοι ξέραμε πως ήταν το τέλος. Ένα από τα σύμβολα της ΑΕΚάρας μας παίχτηκε στα ζάρια για κάποια Ολυμπιάδα, και τους μικροπολιτικούς υπολογισμούς παραγόντων νάνων.
Αυτό ήταν ναός πραγματικός και κάστρο, γιατί ήταν βαρύ πυροβολικό οι ομάδες της ΑΕΚ που πέρασαν από αυτό. Γιατί οι Κυριακές μας ομόρφαιναν επειδή πηγαίναμε να συναντήσουμε νοητά χιλιάδες και χιλιάδες Ενωσιτών που φώναξαν “γκολ” πριν από εμάς.
Μάθημα αξιών ήταν το ίδιο το γήπεδο. Σου “μίλαγε” για το ποια ομάδα διάλεξες. Ή σε διάλεξε αυτή ίσως…
Μια ζωή ΑΕΚ. Μια ζωή Ναός.

Σύνδεσμος φίλων ΑΕΚ “Σπύρος Κοντούλης”