Μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων

0

Το θέμα σχεδόν ξεχάστηκε. Ο πολυχρονεμένος τους συνέχισε την κανονικότητα του με επισκέψεις παιδαγωγικού χαρακτήρα στις ακαδημίες του συλλόγου του, με εξαγορά της βιντεοθήκης του Μέγκα και λοιπές επιχειρηματικές επιτυχίες. Γι΄ αυτό όμως είμαστε εμείς εδώ, ή μάλλον και γι΄ αυτό, για να εστιάζουμε στο κύριο και να κρατάμε λίγο παραπάνω το σοβαρό στην επικαιρότητα.

 

Προκαλώ οποιονδήποτε καλοπροαίρετο ή αφελή, ή αιθεροβάμονα, ή ονειροπαρμένο φίλαθλο ή οπαδό ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζεται, να μαζευτούμε όλοι μαζί όσοι μπορούμε, να βάλουμε τις κουκούλες και τα κράνη μας, να πάρουμε τα ρόπαλα, τα ξύλα και τις φωτοβολίδες μας και να πάμε όχι στο προπονητικό κέντρο μιας εκ τον μεγαλυτέρων ομάδων της Ελλάδας την ώρα που διεξάγεται αγώνας για το UEFA Youth League (Champions League νέων) με αντίπαλο την Μπάγερν Μονάχου, γεγονός που καλύπτεται από πλήθος δημοσιογράφων και μεταδίδεται ζωντανά, αλλά σε ένα γήπεδο 5×5 στην γειτονιά μας. Να δούμε πόσα λεπτά θα περάσουν μέχρι να έρθουν να μας δέσουν χειροπόδαρα;

Επίσης οι 80 κουκουλοφόροι που εισέβαλαν στο γήπεδο του Ρέντη θα πρέπει να είχαν και εξαιρετική νομική υποστήριξη, καθώς έκαναν το σόου τους σε ένα αθλητικό συμβάν που και άμεση δημοσιότητα τους εξασφάλισε και δεν συντρέχουν σοβαρές συνέπειες για την ΠΑΕ Ολυμπιακός, καθώς δεν προβλέπονται από την UEFA ποινές για επεισόδια που γίνονται σε αγώνες Youth League.

 

Ας τα αφήσουμε όμως αυτά για να πούμε κάποια πράγματα παραπάνω που μπορεί και να μην έχουν καμία σχέση με τα πρόσφατα γεγονότα. Δεν αποκλείεται όμως και να έχουν. Διαβάστε με προσοχή και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Οι μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων αθλητικών ανωνύμων εταιρειών, όπως αυτές έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, δεν έχουν μακρύ παρελθόν και κατά πάσα πιθανότητα δε θα έχουν και πολύ μέλλον μπροστά τους. Το λέω αυτό εξαιτίας της  φύσης του αντιδραστικού ρόλου ενός τέτοιου μηχανισμού, των σφοδρών εσωτερικών αντιθέσεων στο εσωτερικό κάθε ομάδας με πολύ κόσμο και του συνολικού χαρακτήρα της απεγνωσμένης προσπάθειας του να ορθώσει φράγμα στην οργή που προκαλεί στη μεγάλη πλειοψηφία των οπαδών η επιχειρηματική δράση, αλλά και για το γεγονός ότι η εξουσία του «αθλητισμού» των αφεντικών, έχει ανάγκη αυτούς τους χρήσιμους ηλίθιους όταν βρίσκεται σε κρίση, όταν την ξεπερνάει το πιθανότερο είναι τους πιο αδύναμους κρίκους να τους θυσιάσει σε κάποια καμπάνια καταπολέμησης της βίας και του χουλιγκανισμού.

 

Οι μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων είναι πιθανό να μείνουν στη μνήμη ως ένα επεισόδιο του παρατεταμένου ταξικού πολέμου εντός του αθλητικού υποσύνολου της κοινωνίας, τουλάχιστον όσων αφορά την φασιστικής μορφής και τακτικής που βλέπουμε να δρουν τα τελευταία χρόνια.

 

Ωστόσο, αν τα φασιστικά αυτά τάγματα προστασίας των αφεντικών καταφέρουν να συνεχίσουν τη δράση τους σε μια μακροχρόνια περίοδο, αν καταφέρουν να πείσουν την εξουσία του ποδοσφαίρου της αγοράς ότι είναι απαραίτητοι, όπως ονειρεύονται, σε κάθε φάση της ιστορίας του επαγγελματικού – κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου της αγοράς, τότε είναι φανερό από την προαναφερόμενη ανάλυση ποιος θα είναι ο ρόλος τέτοιων μορφωμάτων, τι είδους οργανωμένους οπαδούς, τι είδους συλλόγους, τι είδους ποδόσφαιρο, τι είδους «αθλητισμό» θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν.

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου της «Ενότητας» των οπαδών με τους εντός και εκτός ποδοσφαίρου εκμεταλλευτές του – αν μπορεί ποτέ να γίνει αντιληπτή μια τέτοια αντίφαση, αν, δηλαδή, χάριν της ανάλυσης προσπαθήσουμε να φανταστούμε τη δυνατότητα ύπαρξης μιας τέτοιας ποδοσφαιρικής κοινωνίας και αγνοήσουμε προς στιγμήν την εγγενή διαλεκτική της διάλυσης και του επαναστατικού ξεσηκωμού στο σύνολο της κοινωνίας ο οποίος θα έκανε αδύνατη μια τέτοια σταθεροποίηση εντός του «αθλητισμού» των αφεντικών.

 

Εξαιρετική τροφή για σκέψη, ειδικά για κάποιους υπερεπαναστάτες των εξεδρών που δεν ανέχονται ούτε την παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων της εξουσίας, αλλά σφυρίζουν αδιάφορα τραγουδώντας αγκαλιασμένοι και ενωμένοι με τις δυνάμεις που εργάζονται σύμφωνα με τις οδηγίες του αφεντικού για μια ενδοσυλλογική φασιστική κοινωνία οργανωμένης παρακμής.

 

Η ουσία των φασιστικών μονάδων προστασίας μεγαλομετόχων αθλητικών ανωνύμων εταιρειών είναι η προσπάθεια να κατασταλούν και να ξεπεραστούν βιαίως οι διαρκώς εντεινόμενες αντιθέσεις του «αθλητισμού» των αφεντικών. Θα πέσουμε στη Γ’ εθνική θα σου λένε και θα πανηγυρίζεις, θα πάμε στην Α2 θα σου λένε και θα φωνάζεις «κάμαμε επανάσταση», θα έχεις ρόστερ Παναιτωλικού με μεγαλομέτοχο καναλάρχη εφοπλιστή από τους ισχυρότερους πολιτικοοικονομικούς παράγοντες της χώρας  και θα λες: κάνουμε ορθολογική οικονομική τακτική. Εγώ θα σώσω την ομαδάρα αρκεί να μου μαζέψετε 20 εκατομμύρια και να μου παραχωρήσετε το μισό λεκανοπέδιο της Αττικής θα σου λέει ο άλλος κι εσύ θα λες: το παλεύει το παλικάρι και μπράβο του!

 

Η βίαιη καταστολή μέσω της τρομοκρατίας όλων των «αντίθετων» απόψεων που μπορεί να θίγουν τα συμφέροντα του αφεντικού και που κατά διαβολική σύμπτωση(;) προέρχονται από τις οπαδικές δυνάμεις του συλλόγου που είναι συνειδητά ταγμένες εκεί που ανήκουν, στα φτωχά λαϊκά στρώματα και πρέπει να εναρμονιστούν πάση θυσία με τα συμφέροντα της εταιρείας. Δηλαδή, εν ολίγοις, «η αρμονία της ενότητας που έρχεται με τη βία και την τρομοκρατία», αυτή είναι η ουσία των φασιστικών μονάδων προστασίας μεγαλομετόχων αθλητικών ανωνύμων εταιρειών.

 

Ακριβώς μέσω της προσπάθειας τους να καταστείλουν με βία τρομοκρατία και επιβολή «σιγής ασυρμάτου», αντί της ανεμπόδιστης λύσης των αντιθέσεων του σύγχρονου επαγγελματικού αθλητισμού της αγοράς, οι μονάδες προστασίας μεγαλομετόχων αποκαλύπτουν τον φασιστικό – αντιδραστικό τους ρόλο. Διότι μέσω αυτού στραγγαλίζουν την κοινωνική εξέλιξη. Ας μη κρυβόμαστε:  είναι τα ίδια φασιστοειδή που συγκροτούν τα τάγματα εφόδου εκτός αθλητισμού για να τρομοκρατούν πρωτοπόρους έλληνες εργάτες που διεκδικούν, μετανάστες που τολμάνε να έχουν απαιτήσεις.

 

Και φυσικά γελάω με όσους πιστεύουν ότι η βία γύρω από τον αθλητισμό μπορεί να εκλείψει με αθλητικά νομοσχέδια που προβλέπουν αυστηροποίηση των ποινών και ένταση της καταστολής, δηλαδή με τους κυβερνητικούς και ποδοσφαιρικούς παράγοντες να καλούνται να χτυπήσουν τους χρήσιμους ηλίθιους υπαλλήλους τους. Η ρίζα του φαινομένου, είναι η επιχειρηματική δράση στον αθλητισμό. Τόσα χρόνια παρακολουθούμε τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει το κράτος των αφεντικών για να κερδίσει χώρο μέσα μας το «σύνδρομο του περαστικού». Από δίπλα και οι πλασιέ του παντός μάς πουλάνε αυτό που χρειαζόμαστε, την υπομονή.

 

Ξανά και ξανά τα περιστατικά βίας αναδεικνύουν πόσο τζούφια είναι τα μέτρα που κάθε φορά διαφημίζονται από αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες ως η λύση στο πρόβλημα, πάντα όμως έρχονται κατόπιν εορτής και άλλωστε δεν φέρνουν τίποτα το καινούργιο, τίποτα που να ξεφεύγει από το μοτίβο «ποινές – καταστολή» σε ένα αλισβερίσι συλλήψεων – υπεράσπισης από τα νομικά επιτελεία των ΠΑΕ, με τη χαρά της μεζούρας να φτάνει και στη μεταπρατική ποδοσφαιρική Ελλάδα της συνδρομητικής, όπου ο τηλεθεατής θα πρέπει να παίρνει ειδικό επίδομα αναπηρίας, γιατί, με αυτά που βλέπει στο θαυμαστό κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου των αφεντικών, αντικαθιστά τα μάτια του με χωματερή.

 

ΥΓ. Εννοείτε ότι θα πρέπει να τονιστεί η δυσκολία στην ενοποίηση και ομογενοποίηση του οπαδικού κινήματος, εξαιτίας της σταδιακής επέκτασης της επιρροής πάνω τους, από ΠΑΕ και ΚΑΕ, αλλά και λόγο της επίδρασης των εκτεταμένων μικροαστικών στρωμάτων που συσπειρώνονται εντός τους, αλλά και των οργανωμένων παρεμβάσεων των δυνάμεων της μισαλλοδοξίας, καθώς και των αντιθέσεων τους.

 

ΥΓ1.: «Η ευγνωμοσύνη είναι μια αρρώστια από την οποία υποφέρουν τα σκυλιά» Ιωσήφ Στάλιν

 

 

Σαββάτο, 2 Νοεμβρίου 2019

 

Παναγιώτης Αλιατάς

 

Mail: [email protected]

 

twitter

 

facebook

 

Αν σας εκφράζει η διαφορετική οπτική στα θέματα του αθλητισμού. Αν αισθάνεσαι την ανάγκη να εκφράσετε την διαφωνία σας. Μπορείτε να μας βρείτε και στη σελίδα της στήλης στο Facebook

 

 


Comments are closed.