Αν κάποιος λογικά σκεφτεί, “δεκάρα δεν δίνω” πρέπει στο δίλημμα ταφή ή καύση να απαντήσει

Γράφει ο Ιων Θάρσυνος

Αφού νεκρός τότε θα είναι και η σποδός του έτσι ή αλλιώς σε όσα την συνθέτανε σίγουρα θα διαλυθεί. Είτε σε τάφο μπει είτε αποτεφρωθεί. Εκτός αν αυτός ο κάποιος μια ανάσταση νεκρών αναμένει! Η καύση τότε αποκλείεται και ο ενταφιασμός αναφανδόν επιλέγεται, ώστε“η πίστη για την αθανασία της ψυχής να διασωθεί και η ελπίδα της ανάστασης να θερμανθεί”, όπως η Εκκλησία της Ελλάδας ισχυρίζεται και το ποίμνιό της προειδοποιεί…
“Το σώμα – λέει – διατηρεί την ιερότητά του και μετά τον θάνατο και αποτελεί θρησκευτικό θέμα τιμής και σεβασμού, που του οφείλεται και αποτελεί χρέος των επιζώντων και πρέπει να αποδίδεται… Ο τάφος μας συνδέει συναισθηματικά με τον νεκρό μας, το θαμμένο σώμα είναι μια παρηγοριά για τους επιζώντες οικείους και γίνεται αντικείμενο φροντίδας και προσευχών, με όλες τις μεταθανάτιες εκκλησιαστικές τελετές και δεήσεις υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του”.  Λογικό και ανθρώπινο το συγκεκριμένο επιχείρημα της Εκκλησίας και κανείς δεν μπορεί, το συναίσθημα και την όποια επαφή μεταξύ ζωντανών και νεκρών, να απαγορεύσει. Όσο κι αν αυτή η επαφή τον πόνο παρατείνει και ξόδιασμα χρήματος απαιτεί. Έστω κι αν, τρία χρόνια μετά, ο νεκρός ξεθάβεται και τα οστά του στο καθόλου λαμπρό χωνευτήρι του νεκροταφείου πετιούνται! Κι εδώ είναι, που ο προβληματισμός αρχίζει…

“Ανόητε,εσύ αυτό που ρίχνεις στο χωράφι, δεν είναι το σώμα που μέλλει να γεννηθεί αλλά γυμνός σπόρος. Έτσι και η ανάσταση νεκρών. Το σώμα θάβεται φθαρτό και θα εγερθεί άφθαρτο… Έτσι είναι γραμμένο” ο Παύλος μας λέει, δίχως να ξεκαθαρίζει, πώς το νέο κι άφθαρτο σώμα θα φυτρώσει, αν τα υπολείμματα του φθαρτού έχουν από τον τάφο απομακρυνθεί. Με την ίδια λογική, δεν θα μπορούσαν και τα καμμένα σώματα, ως νέα κι άφθαρτα να αναστηθούν; Και αν όχι, οι αθάνατες ψυχές όσων κάηκαν, κατά την Δεύτερη Παρουσία,ασώματες θα βρεθούν; Ακόμα κι εκείνες που τα σώματά τους χωρίς την έγκριση την δική τους σε πυρκαγιές, πολέμους και ναζιστικά κρεματόρια κάηκαν παρά το γεγονός ότι στον Χριστό πίστευαν και ανάσταση νεκρών σε μια ζωή του μέλλοντα αιώνα προσδοκούσαν; Άραγε αυτό ο Χριστός επιθυμεί; Σίγουρα όχι! Οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποί Του στην γη το θέλουν…

Εκείνοι που, ό,τι είναι φυσικό, ιστορικά δικαιωμένο κι επιστημονικά αποδεκτό, ως πηγή αμαρτίας παρουσιάζουν, σε αντίθεση με τον Χριστό που, το αμάρτημα της φύσης ασήμαντο θεώρησε, την Ιστορία ως διδαχή είδε και την επιστήμη ως ένα
εργαλείο έρευνας έδειξε. Αυτοί που τον άνθρωπο όταν γεννιέται, όσο ζει και αφού πεθάνει ως αμαρτωλό αντιμετωπίζουν, ενώ το σώμα του άρρωστο, βρώμικο και προσωρινό θεωρούν. Όσοι διδάσκουν ότι, η ζωή ετούτη δεν είναι αυτοσκοπός αλλά κάποια απλή δοκιμασία, που με μία μέλλουσα επιβραβεύεται. Οι ίδιοι που το – κατά την άποψή τους – άρρωστο,βρώμικο και προσωρινό σώμα σε πηγή ζωής, ιερό και αιώνιο ανάλογα με τα συμφέροντα και τις βλέψεις τους παρουσιάζουν. Πάντα από τον άμβωνα που τον μεν αντίλογο, πόσο μάλλον τον διάλογο, απαγορεύει και τους ευήκοους πιστούς μωραίνει…

Ένας από αυτούς ,για το ίδιο θέμα γράφοντας, μας λέει: ”Μπορεί καθένας να έχει το δικαίωμα, ως ένα βαθμό, με βάση τους νόμους και την ελευθερία βουλήσεως, α αποφασίζει για τον εαυτό του. Δεν δικαιούται όμως ηθικά, να διαχειρίζεται αλόγιστα, επιπόλαια και προκλητικά το σώμα του, παραβαίνοντας αρχές, ιδέες, αξίες και παραδόσεις, παρασυρόμενος από νέες και ατυχείς ιδεοληψίες και αντιλήψεις, ξένες προς το πνεύμα και τις αρχές της Ορθοδοξίας…” Εκεί φτάσαμε! Ως ένα βαθμό ελεύθεροι να είμαστε και οι όποιες νέες αντιλήψεις, που με την Ορθοδοξία δεν συμβαδίζουν, να απαγορεύονται. Από τους πιστούς οπαδούς της “επικρατούσας”στην Ελλάδα θρησκείας! Αδυνατώ να φανταστώ, τι ο Ηράκλειτος θα άκουγε, αν εκείνο το “Νέκυες κοπρίων εκβλητότεροι” σήμερα ξεστόμιζε (καλύτερα να πετάς τα πτώματα παρά τα κόπρανα).
Κι αφού ο λόγος στους αρχαίους προγόνους πήγε, τον συντάκτη του παραπάνω σημειώματος να ενημερώσω, πως αυτοί,από τους ομηρικούς ήδη χρόνους, άλλοτε στην ταφή και άλλοτε στην καύση των νεκρών τους προχωρούσαν. Δίχως ποτέ τα όρια της λογικής να ξεπεράσουν, υπερβατικότητα στον ένα ή στον άλλο τρόπο προσδίδοντας, που σε διαμάχη συνήθως οδηγεί. Φαίνεται ότι,οι λάτρεις της φύσης και της ζωής, είχαν παραλείψει, την τεράστια σημασία του νεκρού σώματος, στην κοσμοθεώρησή τους να συμπεριλάβουν. Για τούτο ήσυχους τους προγόνους καλύτερα να αφήνουμε και τους σύγχρονους σωστότερα, εμείς οι γραφιάδες, να ενημερώνουμε…