Ομολογία πίστης και σε όποιον αρέσει

0

Στην διάρκεια της μακρόχρονης ζήσης μου πολλά έχω βιώσει και ανάλογα έχω αισθανθεί! Έχω ζήσει την απελπισία του ζώου, που σε κλουβί περιορίζεται και την αγωνία του μικρού παιδιού, που το σκοτάδι αντιμετωπίζει

Γράφει ο Ίων Θάρσυνος

Έχω νιώσει την τρομάρα του σπουργιτιού, που παρακολουθεί τον γύπα εναντίον του να εφορμά και τον πόνο του σκλάβου, που τον αφέντη του υπομένει. Έχω κλάψει για τα νεανικά μου όνειρα, που με τα χρόνια εξανεμίστηκαν, έχω θρηνήσει για την αυτοεκτίμησή μου, που η αποτυχία τσάκισε κι έχω πλαντάξει για τις δυνατότητές μου, που στον βωμό της συνήθειας και της ισοπέδωσης θυσιάστηκαν και την ατομικότητά μου, που από τα πλήθη ποδοπατήθηκε. Άπειρα και τα μοιρολόγια μου για τα όσα χαρίσματα είχα και στράφι από την κακή χρήση πήγανε! Ποτέ όμως δεν σταμάτησα τη λύτρωση να ψάχνω…

Πάντοτε αναρωτιόμουνα, που είναι η χάρη των τρόπων μου, του κορμιού μου η ζωντάνια, η ταχύτητα της σκέψης μου, του λογισμού μου η ετοιμότητα, της γλώσσας μου η γλαφυρότητα! Παντού τα αγαθά της ανθρώπινης φύσης μου έψαχνα, πουθενά όμως δεν τα έβρισκα. Θαμμένα κάπου όλα ήσαν και από μένα άφαντα. Το ίδιο και τα όνειρά μου, που ξεριζωμένα από τα μέσα μου έδειχναν. Με τη ψυχή μου στον φόβο και στην αμφιβολία βυθισμένη, το είναι μου με άγχος και θυμό γεμάτο, τη ζωή μου οι τύψεις και το μίσος να οδηγούν! Τραυματικές εμπειρίες, που οι πολύχρονοι οδυρμοί καθόλου δεν τις απάλυναν και τα αμείλιχτα ερωτήματα σπάνια τις κατεύναζαν. Μέχρι που, με τη φύση μου τυχαία συναπαντήθηκα και όσα αγνοούσα έμαθα. Τότε ξαναγεννήθηκα και άλλο ρόλο στον εαυτό μου έδωσα…

Τη θυμάμαι εκείνη τη στιγμή! Την ώρα που εγώ ο αποτυχημένος, υπέροχος ξαφνικά ένιωσα και δυνατός επιτέλους αισθάνθηκα. Γιατί, ένα σπάνιο και σπουδαίο έργο της φύσης ανακάλυψα πως είμαι! Ανώτερο σε λογική, απεριόριστο σε δυνάμεις, δυνατότητες και ικανότητες, θαυμαστό σε δομή και κίνηση, ακαταμάχητο σε δράση, σαν θεός σε διάνοια και αντίληψη. Στον εαυτό μου τότε πίστεψα και αμέσως οι φόβοι εξαφανίστηκαν, το σκοτάδι της απογοήτευσης και της αυτολύπησης διαλύθηκε κι ένα άπλετο φως την ύπαρξή μου έλουσε. Δεν μου έμενε, παρά τις ταπεινές σκέψεις και τις φυγόπονες πράξεις της προηγούμενης ζωής μου να αποτάξω και τη νέα μου αποστολή να χαράξω! Έτσι κι έκανα…

Απελευθερωμένος από δυνάμεις, που δεν μπορούσα να ανεχτώ κι αυτές που μου ήταν πολύ δύσκολο να κατανοήσω, τώρα εκφράζομαι κι ενεργώ στην δική μου δύναμη και λογική πλέον βασισμένος. Εγώ βάζω τους στόχους και τον δρόμο προς το πεπρωμένο μου εγώ ο ίδιος πια τον σχεδιάζω! Γιατί τώρα μπορώ να σκεφτώ και να φανταστώ, να κρίνω και να αποφασίσω πως, για το συμφέρον το δικό μου, της γονής μου και των γύρω μου, θα κινηθώ και θα δράσω. Και σημασία δεν δίνω στα κελεύσματα ή στα προστάγματα εκείνων, που στο περιθώριο της κοινωνίας τους με είχαν για χρόνια στριμώξει και, ως παρακατιανό, στα απορρίμματα της «πολιτείας» τους με είχαν πετάξει. Σήμερα, ο παγερός αέρας που κάποτε ταπεινωμένο με συναντούσε και μ΄ έδερνε, σε ζωογόνο αεράκι έχει μετατραπεί, που συνεχώς όμως μου υπενθυμίζει και πάντα με προειδοποιεί: «Αν δε νογάς τη δύναμη/που σού ΄δωσε η φύση/ καλύτερα στα τέσσερα/ ξανά να περπατήσεις» !


Comments are closed.