Πατριωτισμός

«…Ο λαός είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπάει τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο μεγάλωσε

Αγαπά τη γλώσσα που μιλάει, ταυτίζεται με τα ήθη και τα έθιμα και τις αληθινές ή λαθεμένες αντιλήψεις του τόπου του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν όλα αυτά καλύπτουν ένα ολόκληρο έθνος, τότε μιλάμε για έναν εθνικό πατριώτη. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο απλός λαός…»

Αν το παραπάνω κείμενο το τυπώσεις και στην Αραχώβης των Εξαρχείων επιχειρήσεις να το μοιράσεις, σίγουρο είναι πως στην Ακαδημίας δεν θα προλάβεις να φτάσεις. Τα στουρνάρια, που αναρχικοί, τρομάρα τους, αυτοαποκαλούνται θα στην πέσουν και τυχερός θα είσαι, αν με μερικές κλωτσομπουνιές τελικά την βγάλεις. Αν το ίδιο κείμενο σε τίποτα λωβοτομημένους διεθνιστές διαβάσεις, φασίστα αμέσως θα σε χαρακτηρίσουν και το δικό τους αλάθητο αντιιμπεριαλιστικό ποίημα θα σου αντιπαραθέσουν. Αν σε κάποιους, ας πούμε, σκεπτόμενους αριστερούς το αναπτύξεις, στα «ναι μεν αλλά» θα σε φλομώσουν, ο καθένας τους τα τσιτάτα του με ύφος στην κουβέντα θα καταθέσει αλλά το συμπέρασμα που στο τέλος θα βγάλεις θετικό μάλλον θα είναι. Αν τελικά με δεξιούς, κανονικούς και δεξιότερους, το συζητήσεις, με το περιεχόμενο αμέσως θα συμφωνήσουν, αλλά την παράλειψη από το κείμενο της Θρησκείας και της Οικογένειας θα σημειώσουν. Βέβαια, κανένας από όλους αυτούς τους τύπους τον συντάκτη του συγκεκριμένου κειμένου δεν θα υποψιαστεί. Οι μπάχαλοι γιατί ποτέ δεν τον διάβασαν, οι διεθνιστές γιατί τον έχουν διαγράψει, οι σκεπτόμενοι γιατί δεν τον έχουν όλοι καλά γνωρίσει και οι δεξιοί γιατί αλλιώτικο τον φαντάζονται. Γιατί για τον πατριάρχη του Αναρχισμού τον Ιωσήφ Μπακούνιν τόση ώρα μιλάμε…

Μα είναι πατριώτες οι αναρχικοί και οι αριστεροί, ίσως κάποιοι αναρωτιέστε. Και βέβαια είναι! Το κείμενο του Μπακούνιν το αποδείχνει, όπως το αποδείχνουν και οι κατηγόριες των μαρξιστών αντιπάλων του, του καιρού του και μετέπειτα, για σωβινιστικές τάσεις και θέσεις. Κατηγόριες που ο χρόνος άμβλυνε και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με τον καιρό διέγραψε. «La patria o muerte» (Την πατρίδα ή πέθανε) έλεγε συνεχώς ο Τσε Γκεβάρα. Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) οι αντιστασιακοί αριστεροί και προοδευτικοί στην διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής συγκρότησαν. Πέρα από τις όποιες πολιτικές σκοπιμότητες και βλέψεις, για την Πατρίδα οι αγωνιστές του ΕΛΑΣ μάτωσαν και πέθαναν ή από τον κατακτητή εκτελέστηκαν. Τα χιλιάδες γράμματα και σημειώματα που πίσω τους άφησαν, τον άκρατο πατριωτισμό τους μαρτυρούν και το «Πατρίδα ή Θάνατος» καταδείχνουν. Για «αθάνατη ελληνική φυλή» και «ελληνικό πολιτισμό 2,5 χιλιάδων χρόνων» στην ιστορική ομιλία του στη Λαμία ο Αρης μιλάει. Και άλλα πολλά, που έντεχνα και πονηρά κάποιοι αποσιωπούν, τον πατριωτισμό επιδιώκοντας οι άθλιοι να μονοπωλήσουν…

Παραβλέπουν όλοι αυτοί οι «κύριοι» ότι, μόνο ο απλός λαός δικαιούται τον τίτλο του πατριώτη να φέρει. Ο αγρότης, ο εργάτης, ο υπάλληλος, ο μικρομεσαίος, ο μικροαστός, όσοι τέλος πάντων καθημερινά για τον επιούσιο εργάζονται και μοχθούν. Γιατί τα υπάρχοντά τους ούτε σε τίποτε χρηματιστήρια παίζουν μήτε για κάποιο μεγαλύτερο κέρδος μεταναστεύουν. Στην Πατρίδα μένουν, αφού για ένα διαμερισματάκι, μερικές πεζούλες γης, ένα αυτοκίνητο και άντε ένα μικρό χρηματικό κομπόδεμα πρόκειται. Και εφόσον στον τόπο που ο κάτοχος γεννήθηκε και μεγάλωσε τα υπάρχοντα ανήκουν, αυτά ο ίδιος νιώθει την υποχρέωση να υπερασπιστεί και στα παιδιά του ατόφια να κληροδοτήσει. Μαζί με όσους την ίδια γλώσσα μιλάει, τα ίδια ήθη και έθιμα έχει, τις ίδιες αντιλήψεις μοιράζεται. Αληθινές ή ακόμη και λαθεμένες…