Πότε είχε ακουστεί αυτό το όνομα στην ΑΕΚ;

Από τον προσωπικό λογαριασμό του Πάνου Ακάκιου σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης

“Έχω καταλήξει οτι τελικά στα εύκολα και στις χαρές ξεχνάμε πιο εύκολα και ίσως οι πειρασμοί, οι συμβιβασμοί αλλα και οι σιωπές ειναι πιο έντονες απο οτι φαινομενικά θα ηταν στις δύσκολες στιγμές

Ήμουν απο τους λίγους που φώναζα τότε για την άδικη και προσβλητική για την ίδια την ΑΕΚ, η έξωση των εργαζόμενων της ΑΕΚ, όχι μόνο απο τον χώρο που υπηρετούσαν την ομάδα, αλλα επιχείρησαν ουσιαστικά να κόψουν τον ομφάλιο λώρο μιας ολόκληρης ζωής ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους και στην ομάδα. Ξήλωσαν με τόσο άγαρμπο και πραξικοπηματικό τρόπο όλες τις λεγόμενες “σημαίες” της ομάδας, ειτε αφορούσε αθλητές, είτε προσωπικό και δυστυχώς ο πολύς κόσμος θαμπωμένος απο τα μεγαλεία που του έταζαν, λύγισε μπροστά στις ευκολίες και δεν πήρε την θέση που έπρεπε. Ενας κοσμος που δεν λύγιζε στις χειρότερες δυσκολίες και λύγισε στις πιο βολικές ευκολίες.. Τραγικη ειρωνία, έτσι..;

Έσκασε μύτη απο το πουθενά στα κοινά της ΑΕΚ κάποιος Αλεξίου ο οποίος επιχείρησε όχι μόνο εκδίωξη αλλα και προσπάθησε να στρέψει μερίδα κόσμου εναντίων στην ίδια ιστορία της ΑΕΚ, ανθρώπων που έδωσαν την αγάπη τους για την ομάδα και ουσιαστικά τους πήγε (προφανώς κατόπιν εντολών,αλλα το έκανε με τρόπο χυδαίο) μέχρι τα δικαστήρια. Πήγαν στα δικαστήρια την ιστορία της ΑΕΚ. Αλλα μήπως ξέρει την ιστορία της ΑΕΚ ο Αλεξίου; Ποτε είχε ακουστεί το όνομα Αλεξίου στην ΑΕΚ, ποιος ΑΕΚτζης ήξερε την υπαρξή του; Που οχι μόνο την ιστορία της ΑΕΚ δεν ξέρει, αλλα ουτε τα βασικά δεν ξέρει. Αν το ρωτήσω ποσους τιτλους και ποιες χρονιές η ΑΕΚ ειχε τον ταδε παίχτη, ειμαι σίγουρος οτι δεν ξέρει.

Αφορμή για το σημερινό κειμενο μου στάθηκε η πρόσφατη συνέντευξη μιας ακούραστης εργάτριας της ΑΕΚ , της Ελπιδας Στεβη που την άκουσα αλλα κυρίως την ένιωσα απογοητευμένη και πονεμένη και η δυνατότητα που μου δίνει η τεχνολογία της έστειλα μύνημα και την ευχαρίστησα για την παρουσία της στην ομάδα μας,όλα οσα πρόσφερε και της ζήτησα συγνώμη για το οτι αυτη η αδικία που υπέστησαν αυτοι οι άνθρωποι,δεν είχε την αντίσταση που πρέπει. Ο χειρότερος μου φόβος ήταν να νιώσει οτι η προσπάθεια της ολα αυτα τα χρόνια ήταν μάταιος κόπος. ΌΧΙ, δεν ηταν μάταιος.Ήταν ουσιαστικός και ηρωικός και κρατήσατε την ΑΕΚ σε δύσκολα χρονια να σταθεί στα πόδια της και να μπορέσει να κρατήσει οποια αξιοπρέπεια μπορούσε να έχει.

Γι αυτό κυριε (χα χα) Αλεξίου, που ξέρω οτι με διαβάζουν οι ανθρωποι σου, μπορεί και εσυ, θα πας να διαβάσεις πρώτον την ιστορία της ΑΕΚ, να σταματήσεις εκδικητικά να σέρνεις στα δικαστήρια αυτους τους ανθρώπους και τέλος να τους ζητήσεις ενα συγνώμη και μετα κανε αν θες το στρατιωτάκι του κάθε Μελισσάν. Γιατι στα δύσκολα η καθε Ελπίδα ηταν εκεί να κρατάει με την αγάπη της και το συναίσθημα της την ΑΕΚ , αθλητές που ήθελαν να φύγουν απο τα τμήματα επειδη καποιοι παρατρεχάμενοι έταζαν υποσχέσεις και λεφτά και εφευγαν σαν αρουραίοι. Η κάθε Ελπίδα ηταν παρων εκει να κρατήσει το καράβι, δεν ήσουν εσυ εκει Αλεξίου.

Αυτά να τα λέμε γιατι δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την ίδια την ιστορία μας και τους ανθρώπους που στα δύσκολα δήλωσαν παρών. Και αν στα εύκολα και στις χαρές πολλα πράγματα καμουφλάρονται,στην απογοήτευση υπόλογοι στον ίδιο τον κόσμο θα ειναι ο καθε Αλεξίου. Γι αυτό και λέω οτι τα δύσκολα χρόνια ειχαν και την γοήτεια τους, γιατί οι άνθρωποι που επιπλέουν με αξιοπρέπεια ειναι και αυτοί που αξίζουν το ενδιαφέρουν και πάντα θα κάνουν την διαφορά…”