Ποτέ μην αφήνεις κάτι μέχρι τη μέση…

22/10/2002. Ένα βράδυ που σημάδεψε την παιδική μου ηλικία.

Έχοντας δει λίγες βδομάδες νωρίτερα το 3-3 της ΑΕΚ απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης στη Νέα Φιλαδέλφεια, κάθομαι με τον πατέρα μου να δούμε και το αντίστοιχο παιχνίδι στο Μπερναμπέου στην Ισπανία. Η μεγάλη ΑΕΚ των Ντέμη, Τσιάρτα, Ζαγοράκη και Κατσουράνη, στέκεται απέναντι στη διαστημική Ρεάλ της εποχής. Στη Ρεάλ του Ρονάλντο, του Ζιντάν, του Κασίγιας και του Ρομπέρτο Κάρλος. Μιλάμε αν όχι για την ακριβότερη, σίγουρα για μία από τις ακριβότερες ομάδες του κόσμου εκείνη την εποχή.

Τετάρτη 21:45. Ώρα Champions League. Έχω κάτσει με μια πρωτοφανή προσμονή και κοιτάζω την οθόνη. Ο ύμνος, το σεντόνι, το ραμμένο αστέρι στη φανέλα. Όλα τόσο μαγικά… Όμως το παιχνίδι ξεκινάει και η ΑΕΚ βρίσκεται να χάνει με 2-0 ήδη από το πρώτο ημίχρονο από τα γκολ του Μακμάναμαν. Ο πατέρας μου βλέποντας τη ροή του αγώνα και καταλαβαίνοντας ότι μάλλον πάμε να φάμε πολλά, για να μην απογοητευτώ μου προτείνει να πάω για ύπνο γιατί την άλλη μέρα το κουδούνι χτυπάει 8:15. Στεναχωρημένος και νευριασμένος συμφωνώ μαζί του και πηγαίνω στο δωμάτιό μου.

Κι όμως ενώ εγώ κοιμόμουν, η ΑΕΚ μεγαλουργούσε. Ο Μπάγεβιτς αναπάντεχα αλλάζει τα δύο μεγάλα ονόματα της ομάδας, το Ντέμη και τον Τσιάρτα, και στη θέση τους βάζει τον Ίβιτς και το Μαλαδένη… Λίγο αργότερα βγάζει και το Γεωργάτο για να βάλει τον… Σεντένο. Και τα καταφέρνει! Ο Κατσουράνης μειώνει σε 2-1 και ο Σεντένο μετά από ασίστ του Ίβιτς κάνει το 2-2 στο ‘86. Μιλάμε για μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές ελληνικών ομάδων στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Αλλά εγώ κοιμόμουν…

Την επόμενη μέρα σηκώνομαι και τον ρωτάω πόσο ήρθαμε. «Εσύ πόσο λες;» μου απαντάει. «2-0;» του λέω, όχι απαντάει, «3-0;», όχι, «4-0;», όχι, «ε πόσο ήρθαμε;», 2-2 μου απαντάει γελώντας… Έβαλα φανέλα, έδεσα κασκόλ στην τσάντα και τράβηξα για το σχολείο. Να απαντήσω στα υπόλοιπα οχτάχρονα που μας έλεγαν «ΑΕΚάκι»…

Εκείνο το βράδυ πήρα το εξής μάθημα: Ποτέ μην αφήνεις κάτι στη μέση. Πάλεψε μέχρι το τέλος και ή ζήσε την απόλυτη ηδονή ή την απόλυτη απογοήτευση. Ζήσε όμως.

Από τις 22/10/2002 κι έπειτα έχω δει όλους τους αγώνες της ομάδας μου μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης. Μέχρι το τελευταίο λεπτό, το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Ποτέ μέχρι τη μέση…

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΟΛΥΤΑΣ