Το όραμα και το πρόγραμμα

0

Το 1996 έγινε ένα Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που το βήμα του ίδιου άλλαξε και το μέλλον της χώρας σηματοδότησε. Ήταν τότε που, οι εκσυγχρονιστές επικράτησαν και τις όποιες αριστερές ιδέες του Κινήματος σε πιο «soft» και πιο «αγοραία» προϊόντα μετάλλαξαν. Ήταν τότε που, αγνά και τίμια στελέχη αναγκάστηκαν, το ΠΑΣΟΚ και ό,τι αυτό πλέον πρέσβευε, να εγκαταλείψουν. Ανάμεσά τους ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο οποίος σε αυτό το Συνέδριο την στροφή του Κινήματος κατάλαβε και το ζοφερό μέλλον της χώρας διέκρινε. Ιστορική η ομιλία του, με συνεχείς προσπάθειες του Προεδρείου να σταματήσει και τον χρόνο, τάχα μου, να σεβαστεί. Επίκαιρος σήμερα ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που τον βηματισμό του ψάχνει και στον δρόμο προς ένα Συνέδριο καμπής της πορείας του βρίσκεται. Για να θυμηθούμε λίγα από τα πολλά που τότε είπε…

«Χρειάζεται όραμα ο λαός για να εμπνευστεί, αλλά χρειάζεται και πρόγραμμα για να σε εμπιστευτεί. Χρειάζεται πρόγραμμα βασισμένο σε αρχές και ιδέες και προσαρμοσμένο στη σημερινή πραγματικότητα. Δύσκολα πράγματα σε μια εγχώρια και διεθνή πολιτική, οικονομική και κοινωνική συγκυρία, που μοιάζει με κινούμενη άμμο και απειλεί να καταπιεί όποιον προσπαθήσει να την ερμηνεύσει και να προβλέψει τις εξελίξεις. Στα δύσκολα όμως μεγαλούργησε η Αριστερά. Οφείλουν λοιπόν όσοι αναλάβουν αυτό το έργο, να καταρτίσουν ένα πρόγραμμα εμπνευσμένο από τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς, το οποίο όμως θα είναι άμεσα υλοποιήσιμο και εφαρμόσιμο από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης. Ένα πρόγραμμα στο οποίο 1 και 1 θα κάνουν 2… Οφείλουν και όσοι θα αναθέσουν αυτή την δουλειά, να έχουν κατά νου ότι οι ιδέες παίρνουν το μπόι των ανθρώπων που τις κουβαλούν, αλλά και ότι η υλοποίηση του προγράμματος φτάνει στο μπόι των ανθρώπων που το υλοποιούν… Σήμερα πρέπει να γίνουν όλα αυτά! Το αύριο είναι πολύ μακριά και μπορεί να είναι και πολύ αργά. Όχι για τους εκπρόσωπους, αλλά για εκείνους τους οποίους αυτοί εκπροσωπούν…»
Υπάρχει σήμερα το «όραμα», που τον λαό θα εμπνεύσει; Και αν υπάρχει ποιο άραγε είναι; Μήπως το γενικό και αόριστο «Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Προκοπή»; Μα όλοι αυτό απαγγέλλουν κι ευαγγελίζονται! Μπορεί όμως το γενικό και αόριστο, συγκεκριμένο και σαφές να γίνει; Και βέβαια μπορεί κι εξαρτάται από το πρόγραμμα που θα καταρτιστεί, από τον βαθμό που ο κόσμος τούτο το πρόγραμμα θα εμπιστευτεί και από το μπόι όσων τις ιδέες κουβαλούν και λανσάρουν αλλά κι εκείνων που τις ιδέες πράξη θα αναλάβουν να κάνουν. Όλα αυτά, πρόγραμμα και άτομα, με ακρίβεια μετρημένα ή ζυγισμένα πρέπει να αποδείχνονται και στη σημερινή πραγματικότητα απόλυτα προσαρμοσμένα πρέπει να δείχνουν. Παραπομπές και αστερίσκοι, ιδεοληψίες και κομματικές αγκυλώσεις, αγωνιστικές τάχα μου ιεραρχίες και επετηρίδες δήθεν αυθεντίας πρέπει επιτέλους να εκλείψουν. Γιατί εκείνο που μετράει πλέον, ούτε οι εκπρόσωποι είναι μήτε και οι κάθε λογής μπροστάρηδες ή ινστρούχτορες. Η πατρίδα και ο λαός της είναι, που κατά διαόλου σήμερα πάνε…

Ακούει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ; Νομίζω πως ναι και θεωρώ ότι το παλεύει! Έχει όμως πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει και πολλά εμπόδια στο διάβα του να υπερπηδήσει. Με τα όποια βαρίδια στα πόδια του φέρει και στο σβέρκο του κουβαλάει. Έχει όμως πλέον καταλάβει, ότι πρέπει τον κόσμο μόνο να αφουγκράζεται και μαζί του να πορεύεται. Η θέληση λοιπόν υπάρχει, το σχέδιο-πρόγραμμα στα σκαριά βρίσκεται και ο προοδευτικός κόσμος έχει αρχίσει να ελπίζει. Ένα και μοναδικό το πρόβλημα! Η εμμονή κάποιων, που τις ιδέες θέλουν να μονοπωλούν και τις δικές τους ετσιθελικά στο κόμμα και στην κοινωνία να επιβάλουν. Κάποιοι, που όμως είναι αρκετοί και για πρώτα μπόγια περνιούνται. Τι θα γίνει με δαύτους Πρόεδρε; Σήμερα η απάντηση, γιατί το αύριο είναι μακριά και πολύ αργά μπορεί τότε να είναι! Για όλους μας


Comments are closed.