Η ατυχία του ολυμπιακου ειναι οτι δεν υπήρξε καποια αμφισβητούμενη φαση ωστε να μπορέσουν να προπαγανδίσουν πιο ευκολα με τους μηχανισμούς που έχουν.

Γράφει ο Πάνος Ακάκιος

Προσπάθησαν να βγάλουν απο την μύγα ξίγκι και το μονο που κατάφεραν ηταν να ξενερώσουν αρκετούς απο τους φιλάθλους του που μοιάζουν κουρασμενοι,κορεσμένοι αλλα και αμήχανοι απο τις δικαιολογίες.

Διοτι δεν μπορεσαν να τους πεισουν το αντίθετο σε καθαρές φάσεις οπως η φαση του Βράνιες με τον Μποτια που την βάφτισαν πέναλντι,σε μια φαση που απο την αρχη της φασης ενω η μπαλα ειναι στον αερα,ο Μποτία απωθεί τον Βράνιες με το χερι για να ξεφύγει απο το μαρκαρισμα και στην συνεχεια κανει βουτιά θανάτου,αφου αντιλαμβάνεται οτι δεν μπορεσε να ξεφυγει απο το μαρκάρισμα του Βόσνιου.

Και πάμε και στην φάση που ο Γιακουμάκης τους εκτέλεσε.

Ο οποίος κανει μια σεντερφορίσια κίνηση στην καρδιά της άμυνας του ολυμπιακού,κανοντας κίνηση προς το πρώτο δοκάρι και βαζει ενα σεντερφορίσιο γκολ.

Με την φρεσκάδα και την δύναμη που έχει προσπαθει να βγει πρωτος στην μπάλα και το καταφέρνει.

Αντιλαμβανόμενος ο Μποτία το πλεονέκτημα που παει να αποκτήσει ο Κρητικός με το που γινεται το τυπικό τζατζαρισμα πέφτει κατω και απο την κουραση του.

Δεν χωράει αμφιβολία οτι σε άλλες εποχές που ο ολυμπιακός είχε το απόλυτο κουμάντο στην ΕΠΟ και στα εξωαγωνιστικά θέματα,αυτες οι συγκεκριμένες φάσεις θα θεωρούνταν δεδομένες οτι θα πήγαιναν χωρίς καμία τύψη υπερ του γαυρου.

Δηλαδή η μεν φαση του Βρανιες-Μποτια θα ειχε σφυριχτεί πέναλντι και δε φάση στο γκολ του Γιακουμάκη θα ειχε ακυρωθεί.

Αυτα τα σφυρίγματα που οι ολυμπιακοι τα θεωρούσαν δεδομένα και τους ειχαν γίνει συνήθεια εις βάρος άλλων ,οταν τα χάνουν εκνευρίζονται με αποτέλεσμα να μην μπορουν να δεχτούν και την ηττα.

Γιατί ομάδα που δεν ξέρει να χάνει,δεν ξέρει και να κερδίζει.Κατι που στην περίπτωση του ολυμπιακού,ειναι το πιο τρανό παράδειγμα..