Δεν ξεχνώ! Τι όμως ακριβώς, ξέρω;

0

Οι μνήμες του μακρινού 74, κτήμα μόνο των εξηνταπεντάρηδων και βάλε σήμερα αποτελούν, από τον χρόνο πλέον ξεθωριασμένες και κατάλληλα από την επίσημη αλήθεια μπολιασμένες!

Γράφει ο Ιων Θάρσυνος

Τον Αύγουστο 1973 Καραμανλής και Κίσιγκερ συναντιούνται στο Παρίσι και η συνάντηση, με την παρουσία και του Ετζεβίτ, τον Μάιο 1974 επαναλαμβάνεται. Η πρώτη ποτέ δεν αμφισβητήθηκε και η δεύτερη, όταν ως μαρτυρία στον φάκελο της Κύπρου κατατέθηκε, από κανένα δεν διαψεύσθηκε. Τον Νοέμβριο 1973 ο Ιωαννίδης τον “καμένο” πια για τους Αμερικάνους Παπαδόπουλο ανατρέπει και τον τελειωμό του Μακαρίου, ως φανατικός οπαδός της Ένωσης Κύπρου – Ελλάδας, αρχίζει φανερά να επεξεργάζεται. Ταυτόχρονα, επειδή την αφεντιά του παντοδύναμη πια θεωρεί, την έρευνα για εξόρυξη των πετρελαίων του Αιγαίου ξεκινάει και αναστάτωση σε Αμερικάνους, Ευρωπαίους, Τούρκους αλλά και Άραβες προκαλεί! Ο Μακάριος τις προθέσεις της Χούντας και ιδιαίτερα του Ιωαννίδη γνωρίζει, όμως αντί διπλωματικά και προπαντός με την πανουργία του το πολύπαθο Νησί και την Προεδρία του να προστατέψει, την παράκτια άμυνα της Κύπρου το 1973 ξεχαρβαλώνει και την απομάκρυνση όλων των Ελλαδιτών, που την Εθνοφρουρά στελεχώνουν, το θέρος του 74 από τον χουντικό Πρόεδρο Γκιζίκη απαιτεί. Ο Ιωαννίδης τότε πραξικοπηματικά τον ανατρέπει και μία σκοτεινή με πάμπολλα ερωτηματικά ιστορία αρχίζει σε Κύπρο κι Ελλάδα να γράφεται…

Ο Μακάριος μετά τη σφοδρή επίθεση στο Προεδρικό, άγνωστο πως, επιβιώνει, στη βρετανική βάση, άγνωστο πως, μεταφέρεται και από εκεί στο Λονδίνο καταφεύγει,όπου στις 17 Ιουλίου και ο Ετζεβίτ καταφτάνει, το πράσινο φως για την εισβολή να εξασφαλίσει. Την επομένη ο Μακάριος μεταβαίνει στον ΟΗΕ και στις 19 Ιουλίου ζητάει από το ΣΑ την καταδίκη της Ελλάδας και την δυναμική εμπλοκή των άλλων δύο εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανίας, Τουρκίας).  Το απόγευμα της 20ης Ιουλίου το Ψήφισμα 353 του ΣΑ/ΟΗΕ εκδίδεται, που την Ελλάδα καταδικάζει και ψυχραιμία συνιστά, παρά το γεγονός ότι, η Τουρκία έχει ήδη από τα χαράματα στην Κύπρο πατήσει, ανενόχλητη στρατεύματα στην Κερύνεια αποβιβάζει και αλεξιπτωτιστές έξω από την Λευκωσία ρίχνει! Το ΓΕΕΦ ζητάει από την Αθήνα εντολές και κάποιοι το πληροφορούν πως Άσκηση απλά οι Τούρκοι κάνουν! Αν και οι ναυτικοί σταθμοί επιτήρησης Α και Δ έχουν ήδη χτυπηθεί και τα δύο πυραυλοφόρα ταχύπλοα του ναυτικού σταθμού της Κυρήνειας έχουν καταστραφεί! Υπό το περισκοπικό μάλιστα βλέμμα δύο ελληνικών υποβρυχίων τσέπης, που ανοιχτά της Κερύνειας σε κατάδυση βρίσκονται, εντολή εμπλοκής ζητούν αλλά διαταγή ανάκλησης από τον Αρχηγό του Ναυτικού λαβαίνουν! Ένας και μοναδικός ο λόγος. Η αποφυγή μιας γενικής ελληνοτουρκικής σύρραξης…

Κάτι τέτοιο,την ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ θα παρέλυε και την ευκαιρία στην ΕΣΣΔ θα έδινε στην περιοχή να παρέμβει. Για τούτο ο Σίσκο στην περιοχή ξαμολιέται και συνεπικουρούμενος από τον πρεσβευτή Τάσκα, όλο το Σαββατο-κύριακο, με τους Μπονάνο (Α/ΓΕΕΘΑ), Αραπάκη (Α/ΓΕΝ) και Παπανικολάου (Α/-ΓΕΑ) φανερά συνομιλεί, κρυφά όμως και μεταξύ τους αποφασίζουν. Ο Ιωαννίδης, παρότι ραδιούργος ο ίδιος, χαμπάρι δεν παίρνει! Την Κυριακή το απόγευμα πολεμικό συμβούλιο,με την παρουσία και του Ιωαννίδη, γίνεται και αποφασίζονται: (α) η άμεση αναχώρηση των ενισχύσεων για την Κύπρο (Μία Μεραρχία Πεζικού, ένα Συγκρότημα Εθελοντών και δύο Μοίρες Ορεινών Καταδρομών), (β) η“άμα τη έω”επίθεση του Γ΄ΣΣ στον Έβρο, (γ) η εμπλοκή των βομβαρδιστικών μεγάλης εμβέλειας Α7 στην “Κύπρο και όπου αλλού στην ενδοχώρα του εχθρού δει”!!! Από τα παραπάνω τίποτε δεν γίνεται…

Οι ενισχύσεις τον δρόμο προς την Κύπρο “χάνουν”, πλην μίας Μοίρας Καταδρομών που με μεγάλες απώλειες τον βρίσκει, ο Στρατηγός Ντάβος στο Έβρο ντουφεκιά δεν ρίχνει και τα βομβαρδιστικά στο έδαφος παραμένουν. Ως ανταμοιβή,ανακωχή την 22α Ιουλίου κερδίζουμε, που όμως την προέλαση των Τούρκων στιγμή δεν ανακόπτει. Και“ξαφνικά”ο σωτήρας Καραμανλής εμφανίζεται και το 3-4%, που οι Τούρκοι σχεδόν ανενόχλητοι έχουν μέχρι τις 24 Ιουλίου καταλάβει, στο 38%,με τις αναγκαίες ευθυγραμμίσεις, στις 16 Αυγούστου ανεβαίνει. Μέσα και η Αμμόχωστος, που στις 14 Αυγούστου από τον Στρατό, μετά από διαταγή του ΓΕΕΦ, εγκαταλείπεται με τους κατοίκους πανικόβλητοι να ακολουθούν. Να γιατί ο υπόψη Φάκελος κάπου βαθιά καταχωνιασμένος σήμερα βρίσκεται! Καταλάβατε; Αν όχι,να σας ενημερώσω πως, ο Αντρέας Παπανδρέου στις 17 Αυγούστου στο Ελληνικό προσγειώθηκε, ενώ θα μπορούσε πολύ πριν να το κάνει! Γιατί άραγε καθυστέρησε; Δική σας η απάντηση…


Comments are closed.