Έχει Ψεύτρα Ελευθεριά

Ετεροχρονισμένο ελαφρά το σημείωμα, επίτηδες όμως το έκανα. Περίμενα οι μεγαλοπρεπείς παράτες και οι εμπνευσμένες ομιλίες να τελειώσουν και όσους, με το αθάνατο κρασί του 21 είχανε πρόσκαιρα μεθύσει, όσο γίνεται πιο νηφάλιους απέναντί μου να έχω. Μπας και κάποιοι από δαύτους πιάσουν, όλα εκείνα που το αιρετικό μυαλό μου χρόνια τώρα απασχολούν

Πως δηλαδή εκείνο το «Ελευθερία ή Θάνατος» σε θάνατο της ελευθερίας κατάληξε, παρόλο που στο όνομά της αμέτρητοι θάνατοι σημειώθηκαν, με ποτάμια αίματος συνοδεύτηκαν και σύμφωνα με τα δέοντα από τους ύστερους και τους κατοπινούς των ύστερων σωστά όλοι τιμήθηκαν. Κι εκείνοι, που ο τότε αλλόφυλος δυνάστης προξένησε αλλά και όσοι από αδελφικό βόλι προκλήθηκαν, επειδή οι ομοεθνείς μετέπειτα δυνάστες αυτό ακριβώς ήθελαν! Τη δική τους δυναστεία οι άθλιοι για να επιβάλουν και στον αιώνα τον άπαντα να διατηρήσουν…

Αγριάνθρωποι, άξεστοι και λεροί μουστακαλήδες με ξέπλεκα μακριά μαλλιά τον ξεσηκωμό ξεκίνησαν και «μιας ώρας ελεύθερη ζωή» διεκδίκησαν «κώλο με κώλο» πολεμώντας, «Τούρκος μην μείνει στον Μοριά, μηδέ στον κόσμο όλον». Μαζί τους θαλασσοδαρμένοι καραβοκύρηδες, πειρατές και μπουρλοτιέρηδες, που με το θράσος της ράτσας ασυνείδητα προικισμένοι και την πατρογονική ναυτοσύνη προσόν τους «το πέλαο έκαναν να κοκκινίσει». Δίπλα τους αντρογυναίκες και καπετάνισσες, που πέρα από τα νοικοκυριά τους και πόστα των αντρών φύλαξαν και όταν χρειάστηκε τα όπλα τους και τα κανόνια των καραβιών τους βρόντηξαν. Στο πλευρό όλων των παραπάνω οι απλοί παπάδες, που με το ένα χέρι θυμιάτιζαν ή ευλογούσαν και με το άλλο κεφάλια οθωμανών ανελέητα έκοβαν. Γιατί όλοι αυτοί είχαν αποφασίσει «ενώπιον Θεού και ανθρώπων την Πολιτική Ύπαρξη και την Ανεξαρτησία του Ελληνικού Γένους»…

«Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Ελευθερία» αργότερα ο Κάλβος θα πει και οι ξεσηκωμένοι αμφότερα τα διέθεταν, με τους πολλούς μέχρι την τελευτή τους και την Αρετή και την Τόλμη να υπηρετούν. Όχι όμως όλοι! Γιατί στον Αγώνα μερικοί φραγκοφορεμένοι Ρωμιοί μπλέχτηκαν και τον έλεγχό του πήραν, κάποιοι Κοτζαμπάσηδες κέρδη μυρίστηκαν και στον ισχνό κορβανά χέρι έβαλαν και όλοι σχεδόν οι Δεσποτάδες για την απώλεια της Επισκοπής τους ανησύχησαν και για τη διατήρηση των οφίκιών της φρόντισαν. Τον ανώνυμο όχλο φροντίζοντας όλοι ετούτοι να ποδηγετήσουν και επώνυμους πολέμαρχους να στρατολογήσουν. Τον όχλο για να προδίδει, να λιθοβολεί και να ατιμάζει, λίγα γρόσια να τσεπώσει και άφεση αμαρτιών να εξασφαλίσει. Τους πολέμαρχους αδελφικό αίμα για να χύνουν, καπετανάτα, θέσεις και πολλά γρόσια να κερδίσουν. Μιλιούνια τα ανθρώπινα κατακάθια της εποχής του ξεσηκωμού, μιλιούνια όμως και διαχρονικά αλλά και σήμερα…

Απόγονοι οι σημερινοί κάποιου Κωλέττη, καποιανού Δεληγιάννη, ενός Ιγνατίου Άρτας και Ναυπάκτου, του Γκούρα, των πολλών υπάκουων και βολικών Ραγιάδων. Πολιτικοί, Επενδυτές, Αρχιερείς, Στρατηγοί και προπαντός Όχλος. Με τους πολιτικάντηδες να ξεπουλούν, τους επιχειρηματίες να αγοράζουν, το παπαδαριό στο αλισβερίσι να συμμετέχει και να το ευλογεί, τους στρατηγούς την αγοραπωλησία να προστατεύουν και τον όχλο, όποιον του υποδείχνουν, σύγκαιρα να βρίζει και αργότερα, με υπόδειξη πάλι, να εξυμνεί. Πονηροί κι επιτήδειοι οι δυνάστες, απαίδευτος και φανατικό σκυλολόϊ ο όχλος. Άντε «Αρετή» στους πρώτους να διακρίνεις και «Τόλμη» στους δεύτερους να συστήσεις. Όχι 201 χρόνια μετά τον ξεσηκωμό, ούτε σε χίλια και ένα έτη μετά το σήμερα δεν θα το πετύχεις. Τρελαίνεσαι όταν το σκέφτεσαι και μετά αναρωτιέσαι μήπως ο Σολωμός μαντεψιά έκανε, όταν στον «Ύμνο εις την Ελευθερία», για να μας προειδοποιήσει ίσως, τη στροφή 21 περίλαβε: «Μ΄ όλον πούναι αλυσωμένο/ το καθένα τεχνικά/ και εις το μέτωπο γραμμένο/ έχει: Ψεύτρα Ελευθεριά.»