ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ
Ούτε μηδενισμός ούτε… υπερομάδα σε μία μέρα
Από τον θρίαμβο με τη Μπριζ, στην ανώμαλη προσγείωση στα Γιάννενα και το… 3-5-2.
Γράφει ο Βασίλης Γούσιος
Η πρώτη απώλεια βαθμών της ΑΕΚ στο πρωτάθλημα, εκτός του γεγονότος ότι ήρθε πολύ νωρίς, από την πρώτη κιόλας αγωνιστική όπου η Ένωση ταξίδεψε μακριά από το ΟΑΚΑ, ήρθε ταυτόχρονα και σε ένα ιδιαίτερο timing. Εκεί όπου ακόμα δεν είχαν κοπάσει οι εμφατικοί πανηγυρισμοί από την επιβλητική πρόκριση απέναντι στη Μπριζ και την σπουδαία επιστροφή σε ευρωπαϊκούς ομίλους μετά από 6 χρόνια… «ξηρασίας».
Ωστόσο με μια πιο ψύχραιμη ματιά, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι η ΑΕΚ έγινε υπερομάδα από τη μία στιγμή στην άλλη. Ο Δικέφαλος κόντρα στους Βέλγους ήταν πραγματικά εξαιρετικός, τουλάχιστον από άποψη τακτικής και πάθους –παράγοντες που κρίνουν πολλές φορές νοκ-άουτ σειρές- και ενδεχομένως να αδικείται και από το τελικό σκορ το οποίο θα μπορούσε να κινηθεί και σε επίπεδα… ταπείνωσης του αντιπάλου αν οι κιτρινόμαυροι ήταν πιο αποτελεσματικοί στην τελική προσπάθεια.
Περνώντας στο ματς της περασμένης Κυριακής, δίχως να αμφισβητείται ότι η ΑΕΚ θα μπορούσε να πάρει το «διπλό» στα Γιάννενα έχοντας δύο σουτ στο δοκάρι, το ματς εκ προοιμίου φαινόταν ότι θα κλείδωνε μοιραία στο «Χ», συνυπολογίζοντας πάντα και τη μέτρια εικόνα των περισσότερων κιτρινόμαυρων. Και αυτό κυρίως λόγω του συστήματος που επέλεξε ο Μανόλο Χιμένεθ απέναντι σε έναν σαφώς κατώτερο ποιοτικά αντίπαλο εν συγκρίσει με τη Μπριζ, με την οποία χρησιμοποιήθηκε ακριβώς το ίδιο σύστημα.
Ακόμα και αν θεωρηθεί ότι στο 3-5-2 τα ακραία μπακ συμβάλλουν στο επιθετικό κομμάτι μιας και έχουν τη «σιγουριά» των τριών σέντερ μπακ πίσω τους, οι δύο αυτοί ακραίοι δεν παύουν να αποτελούν αμυντικογενείς παίκτες με συγκεκριμένα αγωνιστικά χαρακτηριστικά, εκτός και αν πρόκειται για ποδοσφαιριστές τύπου… Ντάνι Άλβες. Μοιραία λοιπόν θυσιάζεται ένας επιθετικός, ο οποίος θα μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα να γίνει πιο απειλητική απέναντι σε ένα σύνολο που προφανώς και θα ήταν πιο προσεκτικό ανασταλτικά κόντρα στην ΑΕΚ εν αντιθέσει φερειπείν με τη Μπριζ. Όλα αυτά κι ενώ τόσο ο Μάνταλος όσο και ο Γαλανόπουλος, δύο παίκτες με επιθετικογενή και δημιουργικά χαρίσματα, ήταν εκτός αρχικής ενδεκάδας.
Όσον αφορά το ποιοτικό σκέλος της ομάδας, η αποχώρηση Βάργκας ορίζει αναπόφευκτα τον Μάνταλο ως τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να αγωνιστεί σε ρόλο «δεκαριού», ενώ η ταυτόχρονη έλλειψη επιθετικού ο οποίος θα έχει επαφή με τα δίχτυα, «ρίχνει» όλο και περισσότερο το κομμάτι της παραγωγικότητας, τομέας στον οποίο αναμφίβολα θα έχει πρόβλημα η ΑΕΚ απέναντι στις αμυντικογενείς τακτικές των μικρομεσαίων ομάδων της Super League. Όπως ακριβώς δηλαδή συνέβη στα Γιάννενα, όπου οι κιτρινόμαυροι ζορίζονταν ιδιαίτερα να «πατήσουν» την αντίπαλη περιοχή.
Αυτό πάντως που προέχει σε πρώτη φάση είναι να βρει ο «Μανόλο» το κατάλληλο σύστημα για το ελληνικό πρωτάθλημα, βγάζοντας εκτός τα ντέρμπι όπου ενδεχομένως το 3-5-2 να είναι εξίσου αποτελεσματικό με τα ματς στην Ευρώπη, όπου απ’ ό,τι φαίνεται η εν λόγω διάταξη είναι η ιδανική από αυτά τα πρώιμα δείγματα γραφής. Προφανώς το πρωτάθλημα δεν έχει χαθεί, ούτε βέβαια –κακά τα ψέματα- η ΑΕΚ μπορεί να θεωρηθεί το πρώτο φαβορί, ωστόσο η διακοπή του πρωταθλήματος μπορεί να είναι ευεργετική για τη συνέχεια, τόσο στα μεταγραφικά θέματα όσο και σε αυτά της τακτικής, κάτι που η Ένωση θα πρέπει οπωσδήποτε να εκμεταλλευτεί.
