Ζωντανός Στόχος…!

0

Εκείνη την ημέρα επιβεβαιώθηκε – για μια ακόμα φορά – πως για να εξακολουθείς να είσαι ζωντανός, πρέπει στη ζωή σου να έχεις τύχη, διαφορετικά…

Ο Ηλίας, Εγώ και ο Σταύρος (Λίγο πριν την πόλη Ζουάρα – Μάϊος 1980)

Το Land Rover της Εταιρείας στην Τρίπολη της Λιβύης είχε από την προηγούμενη μέρα ετοιμαστεί. Μαζεύτηκαν όλα τα απαραίτητα και μπήκαν στο αυτοκίνητο. Το ταξίδι μας σε κάποια περιοχή της αχανούς αυτής χώρας δεν ήταν πολύ μακρινό, μα η δουλειά που θα κάναμε ήταν χρονοβόρα. Γι’ αυτό, θα ξεκινούσαμε στις 3 το πρωί με προορισμό μια ερημική περιοχή στα Νοτιοδυτικά, εκεί ακριβώς που θα εξελισσόταν η αληθινή μου Ιστορία.

Ο Σταύρος πριν μερικούς μήνες, ήρθε στο γραφείο μου στην Κύπρο και μου έδωσε μια φωτογραφία. Τι μου θύμισες βρε Σταύρο! Δεν δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω αυτούς που ήταν στην φωτογραφία. Ο Ηλίας, ο Σταύρος και εγώ. Κάναμε το πρόγευμά μας στο χώμα. Συνηθισμένο ήταν, μα το ασυνήθιστο στην ιστορία ήταν αυτό που εκείνη την στιγμή δεν το γνωρίζαμε. Οι τρεις μας και μαζί ένας Ινδός οδηγός και ένας Πακιστανός εργάτης σταματήσαμε στο τελευταίο χωριό πριν την έρημο για να φάμε κάτι. Στις έξι το πρωί. Ανέμελοι και ήρεμοι, θέλαμε ακόμα καμμιά ώρα να φτάσουμε στον προορισμό μας.

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ.


Comments are closed.